Zwangerschap

De Geheime Blogserie Deel 7

Vandaag alweer Deel 7 en hiermee het laatste deel van deze blogserie. Hier vind je Deel 1, Deel 2, Deel 3, Deel 4, Deel 5 en Deel 6

De week van de termijn echo. Eindelijk! Ik kan niet wachten. Om meerdere redenen eigenlijk. Zoiezo maak ik mij nu veel meer zorgen dan bij Olivia. Misschien omdat je bij een eerste niet echt stilstaat bij dingen als een eventuele miskraam of andere complicaties. Nu heb ik in het ziekenhuis gelegen, hou minder eten binnen uit mezelf, heb medicatie moeten nemen. En hoewel er staat dat het niet schadelijk is voor het kindje kan ik het toch niet helemaal loslaten dat ik het geen prettig idee vind om dit soort dingen te moeten gebruiken tijdens mijn zwangerschap.

In het ziekenhuis heb ik een vliegensvlugge echo gehad met 7 weken en daarbij was te zien dat het hartje klopte. Enorme opluchting. Maar ja je bent nog niet de 12 weken grens voorbij.

Woensdag 4 september hebben we de termijn echo en dan zou ik ongeveer 10 weken zwanger moeten zijn. Ik hoop dat de baby het nog steeds goed maakt ondanks het niet gevarieerde dieet van de afgelopen tijd. Bestaande uit cup a soup en broodjes pindakaas.

De andere reden waarom ik niet kan wachten voor de echo is omdat als alles goed is ik gewoon mensen kan vertellen over mijn zwangerschap. Dat ik het niet meer een geheim hoef te houden waarom ik niet bij bepaalde gelegenheden aanwezig kon of kan zijn. Dat ik gewoon kan zeggen ;’Ik ben zwanger en de wc plus mijn rode emmer (die ik inmiddels vervloek en aan het einde van dit overgeef traject zeker zal wegdoen) zijn mijn beste vrienden op het moment. En oh ja de bank ook niet te vergeten.’

Ik vind het maar lastig dat ik niet normaal kan zeggen hoe het zit, maar echt omheen kan ik er niet. Je ziet namelijk dat ik mij echt niet goed voel. Nog twee nachtjes slapen en dan hoop ik dat alles goed zit en dat we verdere familie in kunnen lichten!

De dag van de echo.
Olivia gaat ook mee en komt bij het scherm staan. Van te voren hebben wij haar gezegd dat daarop de baby te zien zal zijn. De echoscopiste zet het apparaat op mijn buik en al snel komt de baby in beeld. Gelijk zoek ik naar een knipperend stipje. En die is ook snel te vinden. Ik zucht van opluchting. Gelukkig hij/zij doet het nog! Olivia zwaait vrolijk naar het scherm. Voor nu ziet alles er goed uit. Wat ben ik blij zeg.
Bij thuiskomst maken we een leuke foto van Olivia en haar ‘Grote Zus’ shirt met in haar handen de foto van de echo. Blij sturen we de foto door naar de families. Geen geheimzinnig gedoe meer maar gewoon het leuke nieuws kunnen delen!

Hoe gaat het nu?
Het is inmiddels 9 Oktober en het zijn pittige weken geweest. Ik heb nog flink last gehad van de bijwerkingen van de medicijnen en zelfs toen ik inmiddels al een paar dagen de medicijnen niet meer nam kreeg ik nare effecten ervan. Hoewel ik nog steeds niet alles kan eten heb ik steeds meer vertrouwen om dingen gewoon te proberen. Vaak voel ik al na een hap of het er vervolgens weer uit gaat komen ja of nee. Dat is dus nog wel even aftasten, maar ik hou tenminste een stuk meer binnen. Op het moment ben ik nog niet volledig hersteld. Vooral qua energie merk ik dat. Ik kan nog niet alles doen wat ik voorheen deed maar ach ik moet natuurlijk ook niet vergeten dat ik wel gewoon zwanger ben en sommige dingen er bij horen.  Nog steeds merk ik wel dat ik ongeruster ben dan bij Olivia, maar ik hoop dat dit na een paar weken ook wat meer zal afnemen en het plaats zal maken voor volledig genieten van de zwangerschap.
Voor iedereen die de afgelopen weken heeft geholpen, berichtjes/kaartjes heeft gestuurd heel erg bedankt!

Dit was voor nu het einde van de blog serie. Uiteraard zal ik jullie op de hoogte blijven houden van deze zwangerschap en de verdere ontwikkelingen hiervan.

 

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply

    CommentLuv badge