Zwangerschap

De geheime blog serie Deel 4

Dit is Deel 4 van deze blogserie. Hier vind je Deel 1, Deel 2 en Deel 3.

‘Ik heb gebeld en jullie kunnen je gelijk melden bij de spoed.’

Iets waar we even niet op hadden gerekend is dat de verloskunde afdeling is verplaatst naar een ander ziekenhuis en ik dus niet in het ziekenhuis vlak bij ons thuis terecht kan. Gelukkig is het alsnog niet heel ver maar lastiger is het wel.

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis wachten we tot ik word gehaald. Mijn bloeddruk word opgenomen en deze is vrij laag. Al heb ik standaard al een lagere bloeddruk. Dat zegt dus niet heel veel. De zuster wil een infuus prikken maar omdat mijn aderen bijna niet meer zichtbaar zijn en ook nog eens heel fijn zijn wil dit niet lukken. Na even wachten wordt dit door een vrouw gedaan wie het dagelijks doet maar ook zij heeft er moeite mee. Hoewel ik vroeger nooit echt tegen naalden kon en er nu wat beter mee om kan gaan ging het nu toch wel bijna mis. Gelukkig kon ik nog bij blijven met moeite. Het infuus zat en het bloed werd geprikt vanuit mijn andere arm. Maar na het tweede buisje wilde het bijna niet meer stromen. Dus deden ze het met het bloed wat ze konden krijgen.

Ik word weer terug gereden naar mijn kamer en krijg daar met een flink tempo 3 liter vocht naar binnen via het infuus. Hoewel ik blijf overgeven voel ik me wel iets levendiger zo met wat vocht in mijn lijf. Na 6 uur is het infuus klaar en mag ik weer naar huis om mij de volgende dag opnieuw te melden voor zo’n zelfde infuus.

De dag erna gaat mijn moeder mee naar het ziekenhuis. We melden ons en na lang wachten blijkt dat we naar de verkeerde wachtkamer zijn gestuurd. Dus snel door naar de juiste waar ik gelijk word opgewacht. Mijn infuus is blijven zitten van de dag ervoor dus deze hoeft niet opnieuw geplaatst te worden gelukkig.

Ik word aangekoppeld en na de standaard gegevens doorgenomen te hebben komen de artsen om te melden dat ze mij sowieso de nacht willen laten blijven. Dit omdat ik nog steeds geen eten of drinken binnen kan houden.

Hoewel ik mijn best doe om hier en daar wat slokjes water te nemen en een hapje van een kaneelkoekje komt dit er al vrij gauw weer uit. Na al deze dagen, OK misschien niet superveel maar wel als je niets binnenhoud. Het zijn er namelijk inmiddels 7, durf ik steeds slechter te eten en drinken. ‘Het komt er over een half uur toch wel weer uit’ denk ik.

Het word avond en ik probeer te slapen maar dit lukt heel slecht. Ik geef ondanks dat ik niks heb gegeten toch twee keer over in de nacht. Ik zie ieder uur voorbij komen en nét als ik de slaap weet te vatten staat er om 06:00 een zuster naast me om mijn bloeddruk te meten.

‘Serieus?! Dat moet nú?!’ Dat denk ik, dat zeg ik niet. Daarvoor ben ik te versuft.

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply

    CommentLuv badge