Zwangerschap

De geheime blog serie Deel 3

Dit is Deel 3 van deze blogserie. Hier vind je Deel 2 en Deel 1

‘Ik voel me niet anders..’ denk ik bij mezelf. Bij Olivia vond ik alles stinken en was ik al heel snel dagelijks aan het overgeven. Maar nu? Niks. Heel stom, ik ging vergelijken. En uiteraard is dat ergens ook wel weer logisch maar toch ging ik mij zorgen maken. Doordat ik nergens last van had maakte ik mij zorgen of het wel goed ging met de zwangerschap. Groeit er echt wel een baby in mij? Was die test niet vals positief? En dus kocht ik toch een extra test. Opnieuw positief. OK daar lag het niet aan. ‘Maar waarom voel ik dan niks?’

In plaats van dat ik blij was met het feit dat ik me prima voelde wekte het juist wantrouwen op. Wat voelde ik mij onzeker. Dacht ik dat ik de onzekerheid wel had gehad na het hebben van een eerste kind kreeg ik het opnieuw. Bij de zwangerschap van Olivia heb ik nog voor dat ik een echo had gekregen mensen ‘moeten’ vertellen dat ik zwanger was. Ik gaf zoveel over en begon er ook in mijn gezicht door af te vallen dat ik het na 2 keer niet meer kon gooien op;’Ik voel me niet lekker’ of ‘Slecht geslapen’. Aangezien ik nu dus nergens last van had was mijn voornemen om deze keer pas mensen in te gaan lichten als we onze eerste echo gehad zou hebben.

Welgeteld twee weken na dat ik mijn test deed, 6 weken zwangerschap dus. Moest ik voor het eerst in de ochtend overgeven. Het was heel weinig en ik dacht nog;’Ooh als dit het is, red ik het wel. Dit is niks vergeleken bij toen ik zwanger was van Olivia.’ Maar van 1x in de ochtend overgeven werd dit, 2x en zo bouwde het ineens behoorlijk op. Tot op het punt dat ik 5 dagen niks meer had gegeten en ieder ini mini slokje water er direct uit kwam.

Op de 6e dag besloten we dat het toch wel verstandig was om de huisartsenpost te bellen. Ik kon niet meer op mijn benen staan en viel half weg. Via de huisartsenpost kreeg ik zetpillen tegen de misselijkheid maar aangezien ik eerder medicatie tegen misselijkheid had gehad en dit totaal niet hielp had ik er een hard hoofd in. Maar goed ik vond alles wel even best op dat moment. Zoals ik al dacht deed de zetpil niks. S’nachts bleef ik gal overgeven en ik had zo’n ontzettende dorst dat ik uiteindelijk alleen water door mijn mond liet lopen onder de kraan om het idee van drinken te hebben.

Maandag. Ik red het echt niet meer en besluit mijn eigen arts te bellen maar helaas is zij niet aanwezig en er word mij verteld dat ik door een vervanger terug gebeld ga worden later op de middag. Omdat ik het echt niet trok om nóg langer te wachten besloot ik toch de verloskundige te bellen. De reden waarom ik dat niet eerder had gedaan was omdat we onze eerste echo nog niet eens hadden gehad en dus dacht dat het stom zou zijn om dan voor zoiets te bellen. Maar achteraf ben ik daar heel blij om.

Ik mocht gelijk langs komen om een urinetest te doen om te kijken of ik uitdrogingsverschijnselen had. Met moeite strompelde ik met behulp van Emile naar binnen en moest ik eerst echt even bijkomen. Na wat moed verzameld te hebben ging ik toch naar de wc bewapend met een opvang potje. Het verbaasde me dat ik überhaupt kon plassen na twee dagen niks gedronken te hebben.

De test was nog niet klaar maar sloeg al flink uit. Inderdaad; uitgedroogd. De verloskundige belde het ziekenhuis dat ik er aan zou komen.

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply

    CommentLuv badge