Olivia

Olivia en haar heupoperatie; Salterosteotomie

Vorige week Maandag 15 April 2019 was het dan zover. De operatie waar we al maanden tegen aan zaten te hikken stond geplanned om 08:00. Het weekend voor de operatie doe ik al letterlijk geen oog dicht en ik word gek van mezelf dat ik niet tot rust kan komen. Hoe meer ik mezelf push dat ik moet gaan slapen want; ‘Olivia heeft mij nodig’, hoe minder dit lukt. Moe, onrustig, geïrriteerd en geëmotioneerd zijn een aantal gevoelens die de revue passeren de aanloop naar de operatie. Maar Maandag was daar dan de dag. De dag van je Salterosteotomie.

De dag van de operatie
Wij hebben jou al voorbereid op wat er gaat komen. Het scenario uitgespeeld, geoefend op pop en gewoon er ook over vertellen. Dat je gaat slapen, een operatie krijgt aan je heupjes en als je wakker word gips zult hebben. En dus niet zult kunnen lopen voor 6 weken. Wij laten het jou zelf ook herhalen en vertellen om er zeker van te zijn dat het goed doordringt. Dat doet het. Want wanneer wij vertellen vul jij ons al aan.

Wij moeten ons om 07:00 melden op de afdeling en zitten om 06:20 in de auto. Eenmaal aangekomen legt de zuster uit wat er gaat gebeuren en krijg je de verdovingszalf op je handen gesmeerd. Dit is voor als het infuus later geprikt word. Je vind het een beetje gek dat er een doorzichtige sticker overheen komt en loopt met je handjes omhoog alsof je niks meer kunt. Maar al snel speel je weer.

Om 07:30 lopen wij weer naar jou kamer en gaan we alvast een schone luier aandoen en je baby jurkje (operatieschort) -zoals je hem zelf noemt- aantrekken. Je vind het prachtig. En even vind ik het lastig om jou zo vrolijk te zien. Zo onschuldig, niet wetende wat er boven je hoofd hangt.
Het is zover. We mogen naar de operatie afdeling. Papa en ik gaan met jou mee en we hebben afgesproken dat ik deze keer met jou mee mag tot in de operatiekamer. Je blaast nog bellen met de zuster en vraagt of je mag eten. ‘Als je wakker word’ is ons antwoord steeds. 

“Ik breek. Ik heb mij zo ingehouden en nu komt het er even uit.”

We krijgen een seintje dat de chirurg klaar is voor jou en dus geeft papa jou een kus. Mama loopt met jou mee naar binnen en je mag lekker op schoot zitten. Je kletst met de vele mensen die om je heen staan. Je infuus word geprikt maar dit gaat niet in een keer goed en je begint ‘au’ te roepen en huilt. Ik troost je en houd je steviger vast. Het infuus zit en nu komt de narcose. Je komt lekker tegen mij aanliggen en je valt binnen een paar seconden in slaap. De artsen nemen jou van mij over en leggen jou neer op het operatie bed. Daar lig je. Ons kleine poppetje. Ik geef je een kusje en loop naar buiten met de pedagogisch medewerkster. Ze vraagt of het gaat. En hier komt de ontlading. Ik breek. Ik heb mij zo ingehouden en nu komt het er even uit. Het duurt niet lang voor ik mijzelf weer herpak. ‘De dag is nog lang niet over’, spreek ik mijzelf streng toe.

Papa is buiten aan het wachten en we gaan ontbijten. Het lange wachten begint. We kijken ‘Suits’ op de iPad en gelukkig ontmoeten wij een leuk stel waar we mee kletsen en de tijd gaat hierdoor een stuk sneller!
Als het 12:10 is vind ik het toch wat lang duren en loop ik richting de balie, maar wanneer ik daar aankom word ik net gebeld met de mededeling dat wij jou mogen komen halen.
Ik haal papa op uit de speelzaal waar wij aan het kletsen waren met het stel en we halen een ballon voor jou. Met Peppa Pig erop. Dit is je favoriete serie op het moment. We lopen of nou ja ik vlieg bijna naar de verkoeverkamer. We lopen naar binnen en ik doe een poging om te horen of ik ergens een huilend kindje hoor. Ik dacht dat je misschien wel bang wakker zou worden maar nee. Je was gewoon al aan het kletsen met de zusters! Als wij binnen komen met de ballon roep je gelijk ‘Peppa Pig! Waar is George?’. (Het broertje van Peppa Pig) Die stond er namelijk niet op. Je bent duidelijk onder de invloed van je medicatie en stiekem is het een beetje grappig om jou half stoned te zien. Je bent al komisch van jezelf maar nu helemaal.

‘Ik zit vast?’
Wij leggen jou uit dat je het gips dus om je benen hebt en even niet zult kunnen lopen maar je vergeet dit steeds en zegt:’Ik zit vast’. Je mond is helemaal uitgedroogd en we geven jou limonade. Dit drink je in een rap tempo op. Ook wil je weten wanneer je mag eten.
Eenmaal in je kamer aangekomen ben je zo ontzettend moe dat we besluiten jou eerst te laten slapen. Je bent ook zo vertrokken.

Ook dat nog..
Om 16:00 word je wakker en nu wil je toch echt wel eten en zegt tegen de zuster;’Mevrouw mag ik eten?’. De cracker die je krijgt heb je in no time op en wilt er nog een. Deze krijg je en ook die is snel op.
Ondertussen kijk je tv en komt de zuster kijken of je al hebt geplast. Je hebt inmiddels zoveel water en limonade op dat dat er nu toch wel een keer uit zou moeten komen. Maar nee. Je blijft een droge luier houden. Het is 19:00, je bent kapot, maar nog steeds is je luier droog. Papa en ik hebben het vermoeden dat je een katheter zult krijgen en het vermoeden word bevestigd als na de blaasscan blijkt dat je 430 ml in je blaas hebt. 

De verpleger probeert je af te lijden met zijn bellenblaas en we zetten de tv wat dichterbij voor je, maar toch overheerst het ongemak. Papa en ik houden jou handje vast en wrijven over je hoofdje en zeggen dat je het goed doet en dat wij trots zijn op jou. Wat vinden wij het erg om jou zulk verdriet te zien hebben. Maar wanneer het voorbij is kijk je weer verder naar je filmpje en mag je een cadeautje uitkiezen. Een Elza ketting. Je ogen stralen weer. Al maakt dit snel weer plaats voor de zwaar vermoeide blik.

Einde dag 1
Morgen deel 2

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply
    Fam de B
    22 april 2019 at 12:29

    Hoi Kelly, Emile en natuurlijk Olivia,
    Heel veel sterkte deze dagen! Jullie zijn in onze gedachten en gebeden!

    Hou ons op de hoogte!

    Groetjes van Alex, Roswitha, Kaylisha & Malayka

    • Reply
      Kelly
      23 april 2019 at 06:44

      Hi allemaal!
      Dankjulliewel voor jullie berichtje 🙂 Heel lief!

  • Reply
    Melany
    3 mei 2019 at 11:48

    Hi Kelly,

    Wat schrijg je mooi en zeker heel inspirerend !

    Dankje wel voor het delen van jouw verhaal.

    • Reply
      Kelly
      13 mei 2019 at 22:34

      Hi Melany,
      Wat een mooi compliment, dankjewel voor je lieve berichtje!

Leave a Reply

CommentLuv badge