Persoonlijk

Komt er dan toch een tweede?

Ik denk dat ik dit wel een van de meest spannende blogs vind om te delen. En toch wil ik het doen. De afgelopen tijd kreeg ik namelijk de vraag steeds meer, niet alleen van mensen uit mijn omgeving maar ook bij de dokter. Nu was het bij de dokter natuurlijk niet uit nieuwsgierigheid maar om medische redenen maar toch, de vraag werd wel gesteld. ‘Hoe oud is je dochter nu? Heb je nagedacht of je nog een kindje zou willen?’

Jazeker
Absoluut, daar had ik over nagedacht en mijn antwoord was steeds een keiharde ‘nee’. Ik ben heel blij met Olivia. Het is een vrolijke slimme meid die zorgzaam is en ook heel goed weet wat ze wil. Als baby was ze heel makkelijk en sliep goed. Apart gezien van haar heupprobleem wat nog steeds niet is opgelost en op zich heftig zat is zo op zijn tijd is ze verder nooit ziek geweest (*afkloppen*). Mijn bevalling was ook gewoon prima gegaan dus het is niet dat ik daar nou zo’n trauma aan over heb gehouden. Maar ik zie mezelf gewoon niet als moeder van 2 of meerdere kinderen. Ik zal het niet ontkennen dat ik het nu soms al lastig vind om alles in goede banen te leiden. Tijd maken voor Olivia, voor Emile, voor Emile en mij, maar ook voor mijzelf alleen. En dan heb je natuurlijk ook gewoon je andere taken in het huis, je sociale leven ga zo maar door. Voeg daar nóg een kind aan toe en ik zie alleen maar chaos en een verstrooide ik die het overzicht niet meer kan houden.

Had ik er wel echt over nagedacht?
De afgelopen tijd ben ik meer aan mezelf gaan werken en komen er hier en daar ineens gevoelens los waarvan ik niet wist dat ik die had. Sommige gedragingen of gedachten waren gewoonte geworden.
Om in het thema te blijven. Ik had zolang gedacht en geroepen dat ik mezelf niet als een moeder van meerdere kinderen zie dat ik er nooit echt stil bij had gestaan dat ik het eigenlijk wel altijd als gezellig heb ervaren om zusjes te hebben. Iemand anders die ook dezelfde ouders heeft, waar je dingen mee bespreekt en situaties mee deelt. Het ging allemaal een beetje rommelen in mijn hoofd en zo werd ik opeens overvallen met emotie.
Laatst waren Emile en ik met Olivia aan het spelen met een ballon totdat Emile deze onder zijn shirt deed en al gauw het grapje ontstond;’Kijk een baby in de buik’. Uiteraard moest die ballon bij iedereen onder het shirt. En al grappend gingen de opmerkingen over en weer. ‘Oh wat staat je dat goed mama’ zei Emile.
Wat gebeurde er? Waarom begon ik ineens toch over de mogelijkheid te denken? Compleet in de war wuifde ik de gedachte maar heel snel weg. 

‘Ja waarom? Waarom raakte ik inderdaad in paniek bij alleen de gedachte?’ Goede vraag.

Totdat
Een andere avond aan tafel tijdens het eten was ik met Emile aan het kletsen en hij vertelde over zijn werk en dat sommige collega’s 5 of zelfs 6 kinderen hebben. Uiteindelijk plaatste ik lichtelijk sarcastisch de opmerking;’Dan valt 2 nog reuze mee hea?’ 
Emile heeft er namelijk nooit een geheim van gemaakt dat het hem wel leuk zou lijken om meerdere kinderen te hebben. En met hetzelfde sarcasme antwoordde hij;’Nee dat valt dan inderdaad best mee.’ 
Daar kwam dat rare buik gevoel weer, misselijk en paniek. ‘Laten we het er maar niet over hebben’ zei ik. ‘Maar schat, je doet het zo goed met Olivia en alles er om heen waarom voel jij toch zo’n paniek als we alleen maar over een tweede kindje praten?’ Hij vroeg het zo lief en begripvol dat ik direct volschoot. ‘Ja waarom? Waarom raakte ik inderdaad in paniek bij alleen de gedachte?’ Goede vraag.

Die avond kwam ik er achter dat ik misschien zo sterk ‘nee’ zei omdat het wellicht meer uit angst was dan dat ik er überhaupt wel echt over na had gedacht. Of nou ja misschien wel gedacht maar alleen aan de negatieve dingen. De mogelijkheid dat het ook leuk zou kunnen zijn had ik steeds niet toegestaan. Het enige waar ik aan had gedacht was; het is zwaar, wat als we bij de tweede weer zo’n lang traject in gaan met een gipsbroek, straks heb ik echt geen tijd meer voor mezelf en de rest, gaan we het financieel wel redden? Maar ook, en deze vind ik best lastig toe te geven; wat als ik mijn kinderen verpest? Wat als de een zich straks voorgetrokken gaat voelen? Behoorlijk van slag ging ik slapen en de dag erna was ik nog steeds wat in de war, maar ik realiseerde mij dat het idee van een tweede kindje meer kans heeft gekregen dan voorheen.

Fantaseren
Ik gaf aan bij Emile dat ik het idee dus wel wat meer een kans wil geven en stiekem hier en daar wat dingen hardop wil benoemen, maar dat het nog steeds geen garantie is.
Daar waar ik dus eerst 99% wist dat ik ab-so-luut geen tweede kindje wilde probeer ik nu wat meer stil te staan bij ook de positieve kanten ervan. Ik zei steeds ‘zeg nooit nooit. Maar nee.’. Nu zal ik voortaan antwoorden met ‘zeg nooit nooit’..


📸 Tanja Oosterveer van Picture Your Moment Photography

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply

    CommentLuv badge