Olivia || Leren lopen, kletskous en kan ze nou lezen?!

 

Zooo daar ben ik weer hoor na een ongeplande afwezigheid. Druk met eigenlijk van alles en niets. Het leven haha. Maar het leek me weer eens hoog tijd om een blog te schrijven. Een logische blog leek mij in dit geval een update over Olivia haar ontwikkeling want wat is er een hoop veranderd! Ik moest even de laatste update terug lezen, maar ja er is best wel wat veranderd. Ben je benieuwd hoe ze zich ontwikkeld lees dan zeker verder.

Kletskous
Vond ik Olivia in de vorige update een kletskous, nou dat is alleen maar meer geworden. Vanaf het moment dat ze wakker word tot ze gaat slapen is ze altijd wel aan het praten of vragen. Ze is ontzettend nieuwsgierig en wil van alles weten wat het is. Haar zinnen worden ook steeds langer en duidelijker, maar uiteraard zijn er ook wel eens momenten dat ze na 3 keer iets zeggen ik haar nog niet versta. Ze zegt dan zelf;’Versta je niet’. Soms kan ze ook wel eens gefrustreerd raken dat ik haar niet begrijp. Zo was ik met haar een rondje aan het fietsen en kwamen we langs een sportparkje waar iemand dus aan het sporten was. ‘Wat is dat?’ vroeg ze. Dus ik antwoordde;’ Dat is een meneer die is aan het sporten.’ Ze had het woord opgeslagen als ‘potten’ maar dat had ik even niet meegekregen. Dus we kwamen bij een volgend sportonderdeel en dus zei ze ‘potten’. ‘Potten?’ vroeg ik. En ze bleef het herhalen, maar ik snapte haar gewoon echt niet. Toen ik na 4 keer vragen en raden zei;’Ik versta je niet’, riep ze heel hard ‘potten!’. Ik schoot gewoon in de lach van hoe ze dat zo explosief zei. Duidelijk gefrustreerd dat ik haar niet begreep. Uiteindelijk toen we opnieuw langs hetzelfde sportparkje fietsten en ze opnieuw ‘potten’ zei drong het tot me door dat ze ‘sporten’ bedoelde. ‘Ooh je bedoeld sporten!’. ‘Jaa’ zei Olivia toen. Hèhè.
Ze kent nu ook haar naam, en weet als we haar vragen hoe ze heet antwoord ze met ‘Oliv(i)a’. Maar als ze iets wil of het over haar zelf heeft zegt ze Ollie. ‘Ollie niet slapen’ of ‘Ollie hapje eten’ kan ze dan zeggen. Best wel grappig om te horen.

Uiterlijk
Sinds een tijdje kan ik bijna al Olivia haar haar in 1 staartje krijgen en als ze dan zo’n staartje in heeft vind ik haar echt een meisje worden! Ze krijgt dan zo’n wijs gezichtje. Verder is ze in de lengte gegroeid uiteraard, maar een lange tijd konden we dat niet echt heel duidelijk zien omdat ze voornamelijk nog veel zat of kroop. Alleen als ze dan stond kon je dan zien dat ze best wel lang was maar het dus niet zo opviel. Ook met een bijna volledig gebit (wat bij haar leeftijd past) is het dreumes uiterlijk er wel bijna af, heel bizar om dat soms ineens zo te zien. Ken je dat, dat je je kindje aankijkt en dat je denkt ‘Wow vanochtend zag je er nog niet zo groot en wijs uit?’. Zo’n moment had ik laatst toen ik in de auto zat en achterom keek naar haar.

 

Leren lopen
Toen we laatst op vakantie (compilatievlog gaat er hoogstwaarschijnlijk snel aankomen) waren in Griekenland, wilde ze alleen nog maar lopen met ons. Voor mij was het best te doen want ik ben niet zo groot en dus hoefde ik alleen mijn handen omlaag te houden om Olivia te ondersteunen. Voor Emile was het een ander verhaal, hij had aan het einde van de dag best wel last van zijn rug. Hadden we daar nu maar een loopwagentje gehad! Tot voor de vakantie ging ze nog een heel groot gedeelte van de tijd op haar knieën achter de loopwagen. Als we haar dan staand wilden neerzetten begon ze stellig ‘nee’ te roepen. Maar toen ze de dag na de vakantie thuis haar loopwagen pakte ging ze staan en rende letterlijk naar de andere kant van de woonkamer. Ik wist niet wat ik zag! Wat een verandering ineens. Ook liep ze met Emile voor het eerst aan 1 hand, met mij kwam dat iets later. Dit zijn allemaal vooruitgangen die in minder dan een week zijn geboekt, wat zijn wij trots. Zo fijn om te zien dat ze steeds dichter bij het zelfstandige lopen komt. Wie weet dat ze dan toch op haar verjaardag zelfstandig haar stapjes zal zetten!

Lezen?!
Voor in het vliegtuig had ik een klein magnetisch tekenbordje gekocht. We tekenden van alles; een hartje, zon, ijsje, giraffe.. ga zo maar door. Ze raadde ze stuk voor stuk tot ik voor de gein haar naam opschreef en lollig vroeg;’Wat staat hier?’ ‘Oliv(i)a’ antwoordde ze met een big smile. ‘Ja doeiii’ dacht ik bij mijzelf. Maar toen we het op latere momenten opnieuw probeerden bleef ze het raden. Nee rustig maar, ik ben niet zo’n type dat haar kind een genie vind. Ze herkend het waarschijnlijk van als er op haar tekeningen bij de gastouder haar naam wordt opgeschreven. Maar grappig is het natuurlijk wel! Emile en ik keken elkaar wel even verbaast aan.

Karakter
Olivia krijgt steeds meer haar eigen identiteit, ze heeft een sterk karakter. Het is een vrolijke, nieuwsgierige en wijze meid. Ze weet goed wat ze wel en niet wil. Op het moment wil ze van alles zelf doen. Wat begint met de vraag;’Kijken?’ gaat gauw over in ‘pakken?’. Met veel dingen vind ik het prima om het haar te geven, zolang het niet een gevaarlijk voorwerp is of iets wat echt van grote waarde is bijvoorbeeld. Ik ben van mening dat als je het haar op dat moment geeft zodat ze het kan bekijken en bestuderen de nieuwigheid er van af is en ze het niet stiekem zal pakken op een later moment. Deze aanpak werkt tot nu toe prima. Soms vind ze het erg lollig om te kijken hoe we reageren als ze ons uitdaagt en hier moeten Emile en ik vaak ons best doen om niet in de lach te schieten want die sneaky blik die ze dan heeft is echt grappig.

Nou het is uiteindelijk nog een hele lap tekst geworden, maar zo ben je in ieder geval weer op de hoogte van de meest recente ontwikkelingen van Olivia!

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge