Oh hallo peuterpubertijd!

Nee was nee, maar nu is nee ‘NEEEEEAHHHEEEEYYYY HOOWWWW NOUUUUU’. Herkenbaar? Ja ik heb het over de peuterpubertijd. Wauw wat kunnen er dan ineens een vonken van zo’n klein mensje afkomen zeg! Eerlijk 9 van de 10 keer moet ik er om lachen, maar soms..

18 Maanden workshop
Een paar weken terug gingen Emile en ik naar de zogenaamde 18 maanden workshop. We hadden de uitnodiging gekregen van het consultatiebureau en het leek ons wel interessant om dat bij te wonen. Zoals in de beschrijving van de workshop stond aangegeven, is het zo dat wanneer een kindje rond de 18 maanden is het zijn/haar eigen wil gaat krijgen en dit soms best wel eens als pittig ervaren kan worden. We kregen verschillende scenario’s te horen en zien en er werd ons gevraagd wat wij van de manier van aanpak van de ouders in het filmpje vonden. Zouden wij dit ook zo doen? Of zouden we eerder/later ingrijpen? De driftbuien en het niet willen eten kregen ook even speciale aandacht als onderwerp op zich. Tot de dag van de workshop ging het eigenlijk prima. Driftbuien? Mwa, ja soms als ze moe is of honger heeft. Maar er zijn nu wel wat meerdere voorvallen geweest waardoor ik toch wel kan zeggen dat die peuterpubertijd volgens mij toch echt wel is begonnen bij Olivia.

Mijn stem telt ook!
Nu heeft Olivia zoiezo wel een lekker eigen willetje. (Goh van wie zal ze dat toch hebben?) En hoewel het tot niet zo lang terug bleef bij een beetje frustratie word nu de mond opengetrokken om te gillen. Oh wat vond ik het hilarisch om al die stukjes bij anderen te lezen waarom een kind dan ‘boos’ te zien was op een foto. Dingen als ‘hij is boos omdat hij de stoel niet mocht besmeren met pindakaas’. Nou het ziet er naar uit dat ik straks mijn eigen momenten kan gaan bijhouden die we met Olivia gaan beleven.

“Ze zou zo een nominatie kunnen krijgen voor beste performance in een drama film.”

Het valt best nog mee, maar het is wel te merken dat ze meer haar mening wil laten tellen. Zo was ik laatst met haar in de supermarkt en kun je tegenwoordig natuurlijk je eigen boodschappen scannen. Geweldig vind ze die scanner! In de standaard, uit de standaard. Als ze de goede standaard gebruikt dan, want ze bleef de standaard van het koffie kopje gebruiken waardoor de scanner steeds door de standaard glipte en op de grond viel. Tja dat is natuurlijk niet de bedoeling en na een paar keer vond ik het wel genoeg dus pakte ik de scanner zelf maar vast. Nou dat was de grootste misdaad die ik kon begaan. Háár scanner afpakken! Brullen dat ze deed. Ze zou zo een nominatie kunnen krijgen voor beste performance in een drama film. En goed dat ze is in ‘op commando’ huilen, want zodra je het gene wat ze wil terug geeft is het direct over met de tranen.
Iets wat ze ook meer begint te doen is praten met haar speelgoed. Ik weet niet wát ze bespreekt met haar pop of waar ze op dat moment mee aan het spelen is, maar het lijken soms verhitte discussies. Ineens hoor ik dan frustratie opbouwen word het speelgoed aan de kant geveegd met een dramatische kreet;’Naahhaauuuuu hooooo!’

Niet altijd even grappig
Niet alle momenten waarin ze zo dramatisch doet zijn grappig of komen altijd even goed uit. Bijvoorbeeld wanneer je rustig eten denkt te kunnen geven met een lepel, maar dit niet gewaardeerd word en het perse met een tweede lepel gedaan moet worden. Ja het liefst allebei tegelijk. Of wanneer die lepels niet goed genoeg meer zijn en met eten en al de lucht in vliegen. En wat dacht je van luier verschonen? En er precies op dat moment besloten word dat het tijd is om heuse rek en strek oefeningen te doen. Alle kanten uit. En met flink wat pit uiteraard. Anders telt het natuurlijk niet hea?

Ja het is me wat die peuterpubertijd. En het is er ook ineens zo uit het niets! De ene dag heb je een vrolijke meid en dan ineens is het baby lucifer.Uiteraard moeten we zelf soms ook heus wel tot 10 tellen als er zo’n driftbuitje aan de gang is, vooral als je zelf net uit het werk komt, honger hebt, nog moet koken en moe bent.  Maar ook hier geld net zoals de andere fases, ze komen en ze gaan. Daar waar je in het begin van zo’n eerste fase denkt;’Mijn hemel wanneer zal dit ooit ophouden, en houd het überhaupt wel op?!’ kunnen zowel Emile en ik er beide wat nuchterder mee omgaan.

En dus zo lijkt het erop dat we in de fase zijn aanbeland van het ‘echte’ opvoeden. Een periode met nieuwe, uitdagende maar toch ook wel hilarische momenten die ons staan te wachten.

“Wat is het grappigste waar jou kindje een driftbui over heeft gekregen?”

 

You may also like

2 reacties

  1. Hoi Kell,

    Leuk geschreven, en allemaal zo herkenbaar!

    Ze heeft inderdaad wel wat meegekregen van haar moeder, toen ze klein was.

    Maar het gaat ook weer over gelukkig.

  2. oh wat handig dat je een workshop kreeg, ben benieuwd of dat overal zo is! lijkt me wel drama hoor die peuterpubertijd…ik geniet nog maar even van deze periode nu ze dat nog niet heeft!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge