Lopen na het gipsbroek traject

Het heeft even op zich laten wachten maar Olivia loopt! Inmiddels loopt ze nu zo’n anderhalve maand zelfstandig en ze wil ook niet meer anders. Maar hoe ontwikkeld ze zich na het gipsbroek traject?

Op de een of andere manier lijkt het hele traject alweer zo lang geleden en tegelijkertijd toch ook weer niet. Vorig jaar Augustus kregen wij Olivia na de controle mee zonder gipsbroek want de operatie was geslaagd en de heup was in de kom blijven zitten. Hoera!! Wat waren wij blij en opgelucht. Ik was laatst bezig met Olivia haar fotoalbum en kwam toen een foto tegen waarbij het gips net was afgezaagd en ze overstuur was. Deze greep mij echt enorm aan en bracht mij weer even terug naar die periode.

Haar ontwikkeling had natuurlijk een behoorlijke achterstand opgelopen, en hoewel dit voor mij een eeuwigheid leek te duren voor ze eenmaal vooruitgang boekte, hoorde ik toch steeds om mij heen dat ze het best vlot vonden gaan. Misschien is het toch anders als je je kind dagelijks ziet, dan gaat het natuurlijk niet met sprongen vooruit maar zie je het dagelijkse proces.
De grote vraag bleef wel door mijn hoofd spoken; wanneer zal ze gaan leren lopen? Lange tijd heeft ze met haar loopwagentje gelopen of wilde ze nog aan de hand lopen. Tegen het einde van deze periode merkte je dat ze steeds zelfverzekerder begon te lopen en het loopwagentje eigenlijk alleen nog maar als ‘zekerheid’ diende. Maar als we hem weg wilden halen of haar aan wilden moedigen om het los te proberen, was ze ‘not amused’. En dus besloten wij Olivia haar gang te laten gaan en wel te zien wanneer ze zelf zou gaan lopen.

Zelf lopen naar de auto om naar de gastouder te gaan.

Vaker heb ik aangegeven dat ik de stille hoop had dat ze met haar 2e verjaardag zou gaan lopen, en wat denk je? Dit gebeurde!  Mijn vriendin kwam met haar dochter langs en terwijl we samen met onze meiden aan het dansen waren hoor ik haar ineens zeggen;’Eh Kel?’ En ze wijst naar Olivia die zonder hulp richting de tv meubel loopt. Beide staan we een beetje met stomheid geslagen naar haar te kijken als dan toch de tranen van trots los komen. Ergens misschien ook van opluchting (gelukkig ze doet het, ofzo). Maar ze loopt! Trots beginnen we samen te filmen voor Emile die letterlijk net de deur uit was gegaan voor zijn werk.

“Zeker als andere mensen hier ook een opmerking over maken bespeur ik toch wel een vlaag van angst.”

Vanaf dat moment is het vrij snel gegaan, ze staat steeds soepeler op en hoewel ze nog wel eens wil vallen, soms ook best ‘hard’ (lees; schaafwonden en blauwe plekken) staat ze gewoon weer op om weer vrolijk door te stappen. Ze vind het heerlijk om los te lopen en met de andere kinderen mee te kunnen doen. En uiteraard geniet ik hier ook met volle teugen van. Wel merk ik dat de manier waarop ze loopt mij toch wat onzeker maakt. Haar goede been maakt de standaard loop beweging, maar haar geopereerde been beweegt ze toch anders. Zeker als andere mensen hier ook een opmerking over maken bespeur ik toch wel een vlaag van angst bij mezelf. Als het maar goed blijft groeien en ze geen operatie of gipsbroek meer hoeft!

Binnenkort hebben we weer een controle afspraak en dan zullen we horen of de arts nog steeds tevreden is met de ontwikkeling.

Voor nu proberen ik mij te focussen op het feit dat ze kan lopen!

 

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge