Oh ja, ik was ook nog vrouw van..

Het zal vast niet als een verassing komen als ik zeg dat wanneer je (een) kind(eren) hebt het logisch is dat bijna alle aandacht naar je kind(eren) gaat. Zo is dat bij ons ook niet anders, maar dat ik ‘date-nights’ moest gaan inplannen had ik niet echt bij stil gestaan voordat Olivia er was. Je bent toch al man en vrouw? Dat is toch niet nodig? Ha! wrong..

Vanzelfsprekend
Toen ik nog zelf kind was dacht ik altijd ‘Als je getrouwd bent, dan is dat het. Je bent man en vrouw en dus hoor je bij elkaar.’ Dat een huwelijk hard werken en dealen met constante verandering is stond ik destijds uiteraard niet bij stil. Daar was ik nog te jong voor. Nu dat ik zelf getrouwd en een kind rijker ben ervaar ik zelf hoe het is. Dat hele vanzelfsprekende van ‘je bent getrouwd en dat is het’ is er niet meer bij hoor. Nee, het is eigenlijk gewoon een groot ‘work in progress’. Je houd je zo bezig met de zorgen voor je kind en andere zaken dat je af en toe dus ook wel eens vergeet dat je naast moeder van ook nog vrouw van bent. Tenminste dat heb ik wel.

“Nog steeds moet ik wennen aan de term ‘date-night’ maar ik zie het niet meer als persé iets negatiefs”

Plannen
Plannen? I love it! Ik heb alles netjes in mijn agenda genoteerd staan, uiteraard alles gesorteerd op kleur. Je bent hardcore of niet toch? Wanneer Olivia naar de gastouder gaat, mijn werkrooster en die van Emile, verjaardagen van familie/vrienden noem het maar op. Nadat Emile en ik het een en ander hebben omgegooid wat werk/privé indeling betreft heeft mij dat best wel wat rust gegeven. Het meeste loopt goed door. Olivia komt niks te kort, het huis is op orde, rekeningen worden op tijd betaald maar na een tijdje begon het op te vallen dat ik alles wel inplande behalve tijd voor Emile en mij. Misschien ergens toch die onderbewuste gedachte van ‘zoiets hoort toch vanzelf te gaan?’ of ‘het zit wel goed’. Vaak genoeg heb ik gehoord over de zogeheten ‘date-night’ en oh wat had ik een hekel aan dat woord zeg. Waarom dat zo was kan ik niet zo goed onder woorden brengen, maar misschien omdat het mij deed denken aan of je het dus niet meer leuk hebt met elkaar en daar dan even een speciale dag voor moet inplannen om het te onderstrepen dat het echt wel leuk is samen. Slaat natuurlijk nergens op. Nog steeds moet ik wennen aan de term ‘date-night’ maar ik zie het niet meer als persé iets negatiefs. Sterker nog, hij word nu ook in de agenda opgenomen. Onder een -jawel- aparte kleur. Hoewel ik het soms nog best lastig vind om Olivia ergens naartoe te brengen zonder dat ik iets aan het doen ben wat echt noodzakelijk is, werk bijvoorbeeld probeer ik wel te genieten van de momenten die ik alleen met Emile heb. Maar ja ik zal eerlijk zijn, er is zeker ruimte voor verbetering. Ik ben niet iemand die constant appt om te vragen hoe het gaat met Olivia, daar ben ik dan weer heel relaxt in, maar de ‘moeder mode’ in mijn hoofd staat toch wel grotendeels aan. Herkenbaar voor mede moeders?

Geheugensteuntje
Begrijp me niet verkeerd het is niet dat ik totaal geen aandacht meer besteed aan ons als stel, maar het is wel iets wat er makkelijk bij in schiet heb ik gemerkt. Ik vind het dan toch belangrijker om eerst bijvoorbeeld de keuken opgeruimd te hebben voordat ik s’avonds naast Emile op de bank neerplof om een serie te kijken. De wetenschap dat die bende de dag erna mij als eerste zal groeten geeft mij nou niet bepaald rust ofzo. Omdat het door alledaagse dingen en de zorgen voor Olivia het er wel eens bij inschiet om ook te genieten van de kleine en weinige momenten die je als stel samen hebt is het handig om soms een klein geheugensteuntje te hebben. Aangezien ik zelf een visueel persoon ben dacht ik wat is er dan een beter geheugensteuntje dan een foto? Laat ik nou net een berichtje krijgen van de Fotofabriek waarin ik een uitnodiging krijg om een foto uit te zoeken op canvas! Zelf heb ik het formaat 30×20 mogen ontvangen en het is een fijn formaat. Je kunt het namelijk makkelijk wisselen van plek. De canvas is mooi strak, netjes weggewerkt en de kleuren komen tot hun recht. Iets wat ik ook wel noemenswaardig vind is dat mijn eerste reactie toen ik de canvas oppakte was ‘wow wat zwaar!’. Goede kwaliteit frame dus!  Ik heb gekozen voor een foto van onze trouwdag. We kijken elkaar recht in de ogen aan en zijn zichtbaar gelukkig. Wat is er dan nog mooier om dit beeld dagelijks zichtbaar te hebben in ons huis en er aan herinnerd te worden dat ik naast moeder van ook nog de vrouw van ben. En het dus belangrijk is dat om een gelukkig gezin te zijn je ook een gelukkig stel moet zijn om die energie door te geven aan je kind(eren).

Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met de Fotofabriek.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge