Ik ben op. There. I said it.

 

 

Fotocredit: Mandy Need

Als je mij vorig jaar had verteld dat ik in de positie zou komen te staan als waar ik nu in sta had ik je niet geloofd. Het ging supergoed, Olivia was een paar maandjes oud, Emile en ik hadden een lekker ritme te pakken als gezin en waren echt ontzettend gelukkig. Dat één gebeurtenis in het specifiek dit allemaal over de hoop zou gooien had ik echt nooit verwacht. Met de maand verschoof dat geluk steeds meer naar de achtergrond en daarvoor maakte veel frustratie, verdriet en woede plaats. In plaats van dat we een sterker stel werden kwamen we juist lijnrecht tegenover elkaar te staan. 

Zoveel gebeurd
Dat we een druk jaar achter de rug hebben gehad wat betreft Olivia haar heup-‘avontuur’ weten de meesten van jullie wel. Wat een traject van ongeveer 5 maanden had moeten zijn, werd uiteindelijk 10 maanden. Als je er zo middenin zit heb je het allemaal niet zo door wat voor een stress dit met zich mee brengt, maar toen het allemaal achter de rug was leek het wel of er echt een gigantische last van mijn schouders af viel. Ineens drong het door dat het heus niet niks was wat er de afgelopen maanden was gebeurd. Maar gelukkig hadden Emile en ik elkaar en konden we elkaar hierin steunen.

In de periode dat Olivia voor het eerst in het ziekenhuis lag, kreeg ik te horen dat het niet helemaal goed ging met mijn peettante uit Italië. Maar ik had mij niet ingesteld op de snelheid waarop het allemaal zou gaan. Van op dezelfde dag horen dat het niet helemaal lekker met haar ging en ze in het ziekenhuis lag voor testjes naar een paar uur later horen dat ze was overleden. Dit sloeg echt in als een bom. Hals over kop vloog ik met mijn vader naar Italië voor haar begrafenis een dag later. Dit terwijl Olivia net was opgenomen voor haar tractie behandeling. Ik was niet bij haar, zat in het buitenland. Dit voelde zo ontzettend dubbel, maar ja het was nu eenmaal niet anders. Ik zette mij er overheen en ging weer verder.
Toen ik terug was van mijn flitsbezoek naar Italie, werd ik weer met mij neus op de feiten gedrukt. Olivia lag in het ziekenhuis, in tractie en ze mocht maar 1 uur per dag uit de tractie. En we moesten haar s’avonds daar achterlaten in het ziekenhuis. Iedere avond heb ik gebeld om te vragen of ze weer OK in slaap was gevallen, gelukkig was dit steeds het geval.

Met normale werktijden is het vaak al puzzelen wanneer het aankomt op dagopvang voor je kind(eren), maar met een wisselrooster is dit nog lastiger. Emile heeft zo’n rooster. Het is zo vaak anders dat we elkaar echt maar weinig zien hierdoor. Ben ik vrij is Emile aan het werk en andersom. Dingen als verjaardagen, afspreken met anderen of überhaupt tijd samen als gezin hebben is een heuse opgave qua plannen. Maar ja denk ook maar aan die simpele discussies die je als stel kunt hebben die niet fatsoenlijk uitgesproken kunnen worden want ja;’nu is het laat ik moet morgen vroeg op’, ‘Olivia is er bij’, ‘we zijn nu eindelijk samen moeten we dan echt deze discussie aangaan?’ Alleen alles steeds uitstellen is natuurlijk ook niet echt gezond. En zo groeide de frustratie langzaam op de achtergrond.

Nou ja ik kan denk nog wel uren lang schrijven over wat er allemaal is gebeurd het afgelopen jaar maar alles samenvattend;
Kind opgenomen in het ziekenhuis, flitsbezoek naar Italië voor de begrafenis van mijn peettante, spanning of Olivia wel voor de kerst thuis zal zijn, Emile en ik die elkaar weinig zien, constant puzzelen met de werkroosters, de behandeling van Olivia die mis ging, langer moeten wachten voor de operatie echt uitgevoerd kon worden, niet kunnen genieten van haar tussentijdse gips vrije periode want ja na een paar weken zou ze het toch weer krijgen, weinig leuke dingen samen als gezin kunnen doen door weinig tijd samen, discussies niet uit kunnen spreken, al veel te lang niet op ‘echte’ vakantie geweest, Olivia eindelijk uit het gips, toen werd ik opgenomen voor een blindedarm ontsteking, te snel weer aan het werk gegaan, spanning en stress die steeds opbouwde tussen Emile en mij.

Best apart om het allemaal zo op een rijtje te zetten. Los van elkaar valt hier heus wel mee om te gaan, maar alles bij elkaar is toch best wel even pittig.

“Daar waar je soms het liefst de dekens over je hoofd wil trekken en in bed blijft liggen, gaat dat nu natuurlijk niet. “

Maar die éne gebeurtenis
Maar die éne gebeurtenis die plaats vond aan het begin van dit jaar en als een rode draad liep (en loopt) door de bestaande stressfactoren hebben ons echt genekt. We zijn heel sterk en kunnen beide heel wat hebben, maar na maanden op onze reserves rondgelopen te hebben was dit gewoon echt te veel. Deze situatie van buitenaf konden we echt niet gebruiken. Wat begon als pure verbazing sloeg over naar frustratie, verdriet, woede en ons gewoon intens gekwetst te voelen. Als stel. Als individu. Omdat het een impact van buitenaf betreft maar het veel te dicht bij ons beide staat begonnen we dit allebei op onze eigen manier te verwerken in plaats van samen als man en vrouw. En hier raakten we elkaar bijna kwijt. Dit ging echt veel te ver. Ik heb mij de afgelopen tijd echt verloren gevoeld. Het was gewoon te veel. Ik ben op. There. I said it.
Om te moeten toe geven dat het eventjes niet meer gaat is echt heel moeilijk en tja toch ook wel een beetje beschamend ofzo. Daar waar je soms het liefst de dekens over je hoofd wil trekken en in bed blijft liggen, gaat dat nu natuurlijk niet. We hebben een pracht van een dochter die onze volledige aandacht verdient en dus is het nu heel belangrijk dat ik als mama maar ook als Kelly gewoon weer even oplaad. En nog belangrijker wij als stel moeten hier weer boven op komen, en dit gaat tijd nodig hebben. Veel tijd.

Pauzeknop
Op dit moment wil ik dus de tijd gebruiken om mij op mezelf te focussen en op ons gezin. Hiermee komt mijn blog/vlog helaas dus op een laag pitje te staan. Iets waar ik onwijs van baal want mijn doel aan het begin van dit jaar was om te groeien met mijn blog. Qua schrijven, een vast upload schema te gaan creëren. Maar ook qua bezoekersaantallen en samenwerkingen. Helaas zit dat er niet in op deze manier. Zonder energie en/of inspiratie begin ik natuurlijk niet heel goed aan een nieuw doel en dat werkt niet. Ik hou niet van half werk (perfectionist much?).

Dus mocht je de komende tijd geen blogs/vlogs meer online zien komen dan weet je dat mijn prioriteiten even ergens anders liggen.

Ik hoop heel erg dat ik snel weer flink wat energie heb en knallend het nieuwe jaar in kan gaan met een frisse start.

Dankjulliewel voor jullie begrip.

 

Top 5 best gelezen artikelen
1. Onze eerste fotoshoot als gezin + ACTIE! (LET OP; de actie is niet meer geldig)
2. De spanning is om te snijden
3. Gênante ongemakken na de bevalling
4. Misschien moet je gewoon even niks zeggen?
5. Vliegen met een baby

 

 

You may also like

8 reacties

  1. Lieve lieve Kels, allereerst heel knap dat je dit zo opgeschreven hebt!😘♥️ Hier kunnen mensen alleen maar respect voor hebben. Er komen betere (Kelly) tijden aan. Sterke lieverd!! 💗

  2. Heel herkenbaar lieve Kelly, ik moest even een traantje wegpinken.. goed dat je het uitspreekt en even pas op de plaats neemt. Wij hebben hier ook wissel schema’s en leven ook vaak langs elkaar heen.. Heel moeilijk is dat.. in december gaat gijs zijn eigen zaak beginnen en zal de zorg voor de kids bijna volledig op mijn schouders komen.. word een pittige tijd maar juist dan moet ik af en toe mezelf even opladen. Af en toe even de kids uit logeren en een avondje los, of gewoon even lekker winkelen of lunchen met een vriendin. Neem de tijd voor jezelf want als jij niet in je hum bent kun je ook niet voor de mensen om je heen zorgen. Sterkte! Liefs!

    1. Die wisselroosters zijn eigenlijk ook 10x niks. Ja handig omdat je dan minder opvang nodig hebt, maar qua relatie.. Niet altijd even leuk en makkelijk. Heel stoer dat Gijs zijn eigen zaak gaat beginnen, zullen vast spannende tijden worden. Heel veel succes met de opzet hiervan, en natuurlijk ook voor jou als de zorg bijna helemaal op jou schouders zal komen. Je bent een stoere en pittige tante (dat kan ik me nog goed herinneren van jou) dus ook al zal het niet makkelijk zijn, ik weet zeker dat je het kunt! Dankjewel voor je lieve lange berichtje! 💛

  3. Lieverd(s), ik kan me hier deels heel goed in vinden, en respect om het onder woorden te brengen. Denk aan jezelf, elkaar en jullie lieve dochter. Je komt er bovenop door nuchter verstand en in je Eigen gevoel te blijven volgen. Jullie zijn toppers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge