Hoe gaat het nu met Olivia na haar gipsbroek?

Het is inmiddels anderhalve maand geleden dat Olivia haar gipsbroek af ging. Wat een verademing was dat zeg! De hele situatie heeft achteraf gezien toch best wel wat stress met zich mee gebracht. Meer onbewust dan bewust, maar toch. De arts gaf aan dat we zeker rekening moesten houden met weken tot maanden voor Olivia meer zou gaan bewegen. Hoe gaat het nu met haar? Dat lees je vandaag.

Nieuwe broekjes gekocht

Ongeveer een week voordat Olivia uit het gips zou gaan kon ik mezelf niet meer inhouden en ben ik nieuwe broekjes gaan kopen. Want ja, die kon ze ein-de-lijk weer aan. Iets waar ik even niet bij stil had gestaan was dat haar heupgewrichten nog vrij stijf waren en haar benen de gespreide positie aanhielden. Het gips was er dan wel af maar die normale broekjes moesten toch nog even wachten. Bij het luier verschonen wist ze al dat we aan haar been gingen zitten en in het begin gaf dat nog wel eens wat spanning bij haar zelf. Ze zal er toch wel last van gehad hebben, of misschien vond ze het erg wennen dat ze haar benen weer normaal kon bewegen. Gelukkig ging dit met de tijd steeds beter en was het luier verschonen geen ‘spannend’ moment meer, maar weer de normaalste zaak van de wereld. In het begin hebben we haar wat lossere leggings aangedaan zodat deze makkelijker aan gingen en er niet te veel spanning op haar beentjes/heupen zou komen te staan met het aantrekken. Maar inmiddels kan ze alles weer normaal aan. Yeej! Mocht je je afvragen hoe het zit met het litteken van de operatie; het is een litteken dat loopt in de lengte van haar lies en hij is best netjes genezen.

“Ik zal eerlijk bekennen dat ik een tijdje héél snel langs sommige foto’s scrollde.”


Geduld hebben

Wat nou geduld hebben?! Ik wil het nu! Tja dat gaat natuurlijk niet. Tenminste niet als het aankomt op het genezingsproces en hoe het verloop gaat wat betreft beweging. En daar kwamen de frustraties en ja ook de tranen.Wat vond ik het weer lastig om te zien dat andere kindjes die een stuk jonger zijn dan Olivia allang konden zitten, staan of zelfs lopen. Ik zal eerlijk bekennen dat ik een tijdje héél snel langs sommige foto’s scrollde. Nu was die gipsbroek af en kon ze het nog niet. Dan voelde ik mij weer schuldig dat ik het allemaal te snel wou, terwijl die arme meid al meerdere maanden ‘vast’ had gezeten in die gipsbroek. En ik kon dan alleen maar denken aan waarom ze dit of dat nog niet kon. Uiteindelijk heb ik mij er maar bij neergelegd dat ze dingen als zitten en ‘normaal’ kruipen (ze tijgert nog steeds) pas later zal kunnen, en wanneer het zou komen dat zouden we dan wel zien.

Dolblij

Hoewel het allemaal best een pittig traject is geweest, Olivia is nog altijd even vrolijk. Af en toe heeft ze heus wel haar momentjes gehad. Zo leek ze soms best wel te begrijpen dat ze niet achter andere kindjes aan kon bijvoorbeeld en dan begon ze te mopperen. Maar vaak was dit al snel over. Langzaam maar zeker komen haar beentjes steeds meer naar voren te staan. En begint ze ook haar linker been (dit is de geopereerde kant) meer mee te bewegen. Kracht zetten gaat ook steeds beter en alleen op de bank laten liggen is er niet meer bij. Ze kan zich behoorlijk afzetten met haar voetjes en schuift dus alle kanten op. Dat middag dutje bij iemand anders thuis op bed word hem ook niet meer helaas. Lastig misschien. Maar ik vind het juist wel een fijn iets, het betekend dat Olivia zich steeds meer ontwikkeld. Iets waar ik persoonlijk best wel trots op ben is; ze kan eindelijk zitten! I know, voor een ander is het helemaal niks want de meeste baby’s zitten al met 7 maanden ofzo. Maar ik ben blij! De eerste paar dagen viel ze nog wel veel om naar achter, dus hebben we het voedingskussen weer tevoorschijn gehaald en dit om haar heen gelegd. Snel begon ze dit te zien als een soort van cirkel waar ze niet uit mocht en dan raakte ze gefrustreerd. Alleen wist ze nog niet hoe ze zich dan weer voort moest bewegen en zat ze daar. Nu weet ze dat ze niet persé hoeft te zitten als ze zo neer gezet wordt en laat ze zich naar voren vallen om door de split heen te gaan en verder te kruipen. Lenig!

Kletskous

Olivia is een echte kletskous. Het is voornamelijk natuurlijk nog babytalk, maar ze begrijpt wel een hele hoop. Zo zegt ze al best een tijdje heel duidelijk ‘ja’ en ‘nee’. Nee spreekt ze dan uit als ‘neh’. Maar ze is duidelijk hoor. Wil je een slok water geven, een hapje eten of iets anders dan gaat het handje al naar voren om vervolgt te worden door een standvastige ‘neh’. Met haar ‘ja’ is ze daarentegen weer erg enthousiast. Erg grappig om te zien. ‘Nijntje’ is ook een grote favoriet op het moment, uitgesproken als ‘Nana’. Zodra ze wakker word is dat het eerste wat ze zegt. Nu sinds een paar dagen kan ze ook vrij duidelijk ‘auto’ zeggen en vinden Emile en ik dat dit haar eerste ‘officiële’ woordje is.

Alleen maar vooruitgang zit er aan te komen maar voor nu geniet ik van het moment en probeer ik niet te ver vooruit te denken.


Heb je de laatste vlog al gezien? Niet?! Dan kan dat hier!

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge