Olivia klaar in het ziekenhuis en toen was mama aan de beurt

Zoals je laatst kon lezen hadden we afgelopen Woensdag de afspraak voor Olivia om te horen of haar gipsbroek er af mocht. In deze blog vertel ik je daar wat meer over en sluit ik af met een onverwachte ziekenhuisopname.

Spannende dag

Bij aankomst in het ziekenhuis kreeg Olivia eerst een foto en liepen we daarna door naar de gipskamer met de arts waar we eigenlijk gelijk te horen kregen dat het gips er af mocht. Emile en ik kijken elkaar wat verbaasd aan want we hadden verwacht dat de foto wellicht nog besproken zou worden, maar dit was dus niet het geval en we mochten Olivia neerleggen op de behandeltafel.
Tja dit moment vond ze niet heel leuk, want de zaag maakt natuurlijk veel geluid. Niet alleen voor Olivia was het een spannend moment, maar ook voor Emile en mij. Als ouder zijnde moet je toch jezelf rustig houden om de spanning niet over te laten slaan naar je kind. Olivia was ontroostbaar en dit maakte het best pittig om aan te zien. Toen het eindelijk klaar was en het gips af was, moest de spreidbroek nog aangemeten worden. Ook dit duurde eventjes en steeds als de arts aan kwam lopen moest Olivia weer ontzettend huilen. De spreidbroek was aangemeten en toen konden we terug naar huis. We hoeven pas over 4 maanden terug te komen voor controle en we duimen dat het er dan ook weer goed uit zal zien.

Hoera de gipsbroek is af!
Wat een heerlijkheid! Donderdag ochtend heb ik Olivia gelijk in bad gedaan en ze vond het heel fijn. De schilfertjes op haar benen van het gips kwamen er niet direct van af, maar het was al een heel stuk minder na het badderen. Omdat haar been nog automatisch naar buiten valt en we voorzichtig willen zijn met verschonen en aankleden houden we haar heupgewricht nog wat tegen. Verder is Olivia er heel rustig onder. Ze begint haar beentjes ietsjes meer te bewegen, maar sleept zich nog voort alsof ze haar gipsbroek om heeft. Voor nu is het eigenlijk gewoon afwachten hoe ze zich zal ontwikkelen. Natuurlijk zijn we heel nieuwsgierig wanneer ze zal door krijgen dat ze allebei haar benen kan bewegen. Haar goede beentje trekt ze al tegen haar gezicht aan wat ze maar al te mooi vind. Maar we moeten geduld hebben, het hele traject heeft natuurlijk best een tijd geduurd dus voordat alles weer een beetje soepel is zal nog even wat tijd in beslag nemen. Het belangrijkste is dat ze nu kan gaan werken aan haar ontwikkeling en dat ze nog altijd een grote lach op haar gezicht heeft. Hier word je als ouder zijnde echt blij van. Voor nu in ieder geval even geen ziekenhuis meer.

Of toch wel?
Vrijdag werd ik wakker met wat pijn in mijn buik wat de hele dag wel aanhield maar nog niet zodanig vervelend was dat ik er iets bij dacht. S’middags ben ik nog lekker de stad in geweest met mijn zusje waarna we samen met Emile en Olivia richting mijn ouders reden. Olivia zou bij mijn ouders blijven slapen. Bij mijn ouders voelde ik me wel al wat slechter en zag ik er bleekjes uit. Maar Emile en ik zouden gaan uit eten en hier had ik mij zo op verheugd en dus stond ik er op dat we gewoon zouden gaan. Het eten smaakte mij helaas niet zo en we zijn niet al te laat naar huis gegaan. Thuis hebben we nog een aflevering ‘Luke Cage’ gekeken en uiteindelijk zijn we gaan slapen.

Wakker van de pijn
Zo rond 23:00 werd ik wakker van de pijn in mijn buik en voelde ik mij misselijk worden. Ik liep naar de wc voor zo ver het nog lukte en moest overgeven. Hoppa daar gingen de gehaktballetjes in saus zo de wc buizen door. Ik probeerde weer in bed te gaan liggen maar kon geen rust vinden en liep (nou ja,strompelde) door de kamer. Hopende dat de pijn vanzelf wel over zou gaan probeerde ik nog maar wat heen en weer te lopen. Maar na een paar minuten besloot ik toch maar aan te geven aan Emile om de huisartsenpost te bellen. Ik mocht langs komen en eenmaal daar aangekomen kon ik vrij snel bij de dokter terecht. Omdat ik er slecht uit zag kreeg ik gelijk een spuit diclofenac maar dit hielp niet heel veel tegen de pijn. Na wat testjes werd besloten dat ik een nacht moest blijven in het ziekenhuis en de dag erna een echo gemaakt zou worden van mijn buik.

De volgende ochtend werd ik nogmaals onderzocht door een arts en vervolgens werd er niet lang daarna de echo gemaakt waaruit inderdaad bleek dat het om een blindedarmontsteking ging. En.. ik kreeg er een galsteen als cadeau bij. Die is overigens gewoon blijven zitten.
Toen ik weer terug was op mijn kamer kreeg ik al vrij snel te horen dat ik direct geopereerd kon worden. ‘Ehh.. OK’ dacht ik. Ik ben hiervoor nog nooit geopereerd en vond de narcose best wel behoorlijk spannend!

“Ik hoor wat stemmen maar het lukt mij niet om wakker te blijven.”

Voor de eerste keer high
In de verte hoor ik piepjes en ik roep Emile. Er komt een zuster naast me staan en terwijl ze praat val ik weer weg. Ik word weer wakker door de druk van de bloedruk meter. Half versuft roep ik Emile weer. Ik hoor wat stemmen maar het lukt mij niet om wakker te blijven. De bloeddruk meter komt weer strak om mijn arm te staan en in mijn beleving is dit al de zoveelste keer dat mijn bloeddruk wordt gemeten en ik loop wat te mopperen. In het Italiaans. Iets wat ik pas door heb wanneer ik dus blijkbaar ook Italiaans tegen de zuster begin te praten. ‘We zijn in Nederland, het klinkt als Italiaans maar zo goed spreek ik het niet.’ ‘Oh sorry’ antwoord ik en ik val weer weg.
Wanneer ik de volgende keer wakker word is Emile er en ben ik terug in mijn kamer. Eindelijk! Naar mijn idee heb ik echt een eeuwigheid naar hem gevraagd. Wat een bizar gevoel is zo’n narcose zeg. Dit is dus hoe het voelt om high te zijn. We hebben er wel om gelachen want blijkbaar heb ik ook volmondig ‘ja’ geantwoord op de vraag of ik thee met suiker wilde. ‘Ik hou helemaal niet van thee’ zeg ik als Emile mij grappend een slok aanbied. (Ik heb nooit warme dranken gedronken)

Wat een bizarre wending zo in het weekend.

Gelukkig is de operatie goed gegaan maar moet ik nu wel 2 weken rust houden en kan ik de komende week sowieso niet tillen. Olivia dus ook niet. Dit vind ik wel een dingetje natuurlijk. Maar gelukkig helpt Emile heel goed en komen mijn moeder en zusje ook even langs deze week om te helpen.

We hebben onze portie ziekenhuis voor de komende tijd wel weer even gehad vind ik zo en hoop dat we er voorlopig ook niet meer hoeven te komen!

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge