Ik ben die gipsbroek zat

Aankomende Woensdag hebben we weer een afspraak in het ziekenhuis voor Olivia. Al weken zie ik er (onderbewust) best tegenop. En ik hoop zo dat dit toch wel een van de laatste afspraken gaat zijn.


Voor de gene die nog niet (volledig) op de hoogte zijn van de situatie, je kunt het verhaal van Olivia haar heupluxatie ‘avontuur’ hier lezen.
1,2,3,4,5,6,7.


Laatst was ik bezig met Olivia haar fotoboek en uiteraard kwamen daar ook foto’s voorbij van toen ze in haar pavlik bandage zat, haar ziekenhuisopname voor de tractie, hoe ze net haar gipsbroek kreeg, hoe deze ook weer af moest omdat haar heupje toch alweer uit de kom was gegaan en als laatste haar operatie met opnieuw een gipsbroek. We zijn nu al met al vanaf November 2016 bezig met het hele traject en heel eerlijk? Ik ben het eigenlijk best wel zat. Ja ik weet dat het het beste is voor Olivia want anders zou ze zich niet goed kunnen ontwikkelen, maar wat ben ik er klaar mee zeg.

Even zeuren hoor

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat de afgelopen paar maanden makkelijk zijn geweest. OK, we hadden het luier verschonen na 2 dagen alweer door en ja we hebben een schat van een meid die ondanks de hele tractie/operatie/gipsbroek situatie dagelijks lacht en zich er gewoon doorheen slaat. Want dat ze in een gipsbroek zit heeft haar bijvoorbeeld niet er van weerhouden om alsnog te leren tijgeren. Ze tijgert nu steeds sneller door de kamer heen, en ook zelfs langere stukken.
Ik had haar van de week bij de kleine tafel neergezet waar ze voorheen altijd braaf in een straal van 2 meter bleef. Nu was ik even naar de schuur gelopen om wat dingen uit de vriezer te halen
en wat nieuwe dingen erbij te doen en ineens hoorde ik Olivia bij de voordeur. Zat ze met haar vinger in een blaadje en wijzend naar mij ‘bah’. Ik moest er stiekem best om lachen, maar weet nu ook dat ik veel meer moet gaan opletten op waar ze heen gaat.

“Natuurlijk is dat onwijs schattig en leuk om te zien, maar ergens steekt dat toch wel hoor.”

Hoe vrolijk zij eronder blijft heeft mij (ons) zeker wel een hele boel geholpen om zelf ook nuchter met de situatie om te gaan. Emile en ik waren alweer snel gewend aan het luier verschonen en je past je toch wel gauw genoeg aan. Al moet ik eerlijk zeggen dat er toch momentjes zijn geweest waarin ik best wel even een potje wilde janken.
De eerste keer dat ze haar gipsbroek kreeg was het winter, maar deze keer viel het net in de zomer. Zat ik op Instagram en kwamen er allerlei foto’s voorbij van zwemmende baby’s of baby’s die lekker in een badje in de tuin aan het spetteren waren. Natuurlijk is dat onwijs schattig en leuk om te zien, maar ergens steekt dat toch wel hoor. Hetzelfde met een badritueel. Waar je normaal je baby lekker laat aanknoeien met eten, want ‘ach ze kan zo toch lekker in bad’ vonden wij dat een soort van lastig. Ja je kunt een flinke doek over haar gips gooien, maar die word weggetrokken en zit de gipsbroek alsnog onder want die handjes gaan natuurlijk alle kanten op. Iemand vragen om op te passen? Doe je in zo’n geval toch ook wel wat minder snel, want ja het is gewoon best even wat lastiger zo’n luier om doen en wil je iemand op zo’n manier dan tot last zijn? Allemaal vrij kleine dingetjes, maar wanneer ze toch vaak voorbij komen op sommige momenten toch pittig kunnen zijn.
(Laat ik voorop stellen dat dit natuurlijk dingen zijn die in het niets vallen vergeleken met situaties waarbij een kind bijvoorbeeld chronisch ziek is, want wat dat betreft mogen wij ons gelukkig prijzen dat Olivia voor de rest gewoon gezond is).

Einde in zicht?

Aankomende Woensdag hebben we dus weer een afspraak in het ziekenhuis en dan zal er bekeken worden of Olivia haar heup nog steeds goed in de kom zit en of het allemaal goed is gegroeid. Als dit het geval is dan mag het gips er (eindelijk) af en krijgen we alleen nog maar een spreidbroek mee die ze enkel s’nachts hoeft te dragen. Dit is voor ongeveer 6 weken. Ik kon mij van de week niet meer bedwingen en heb een nieuw broekje en een setje leggings met bijpassend shirtje voor Olivia gekocht. Zo heeft ze een leuk setje kleding voor als het gips eraf is. Ook kunnen we dan de gehuurde autostoel terug sturen en onze eigen autostoel in de auto plaatsen. De Doomoo seat waar we de afgelopen paar maanden echt veel aan hebben gehad en ook bijna tot in den treuren overal mee naar toe werd gesleept zal als relax zitzak gebruikt gaan worden in plaats van enige zitoptie. En ook deze keer zullen we Olivia s’avonds gelijk weer heerlijk in bad doen. Want wat gaat er nou boven een heerlijk gewassen schoon babytje dat naar Zwitsal ruikt!
Wel vind ik het nog te spannend om mij volledig te verheugen op dat we haar Woensdag daadwerkelijk zonder gips mee krijgen, dus voor nu duim ik nog even dat het inderdaad allemaal goed gaat zijn. De laatste loodjes wegen het zwaarst, maar hopelijk is nu het einde van dit ‘avontuur’ toch echt in zicht.

 

Deze blog bevat een gesponsord product.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge