Tot zover mijn acteercarrière

Je bent gewend dat ik voornamelijk stukken schrijf over mijn leven als mama en de gebeurtenissen met Olivia. Nu is de omschrijving van mijn blog dat ik ook persoonlijke stukken schrijf, maar tot nu toe zijn er nog niet echt heel veel persoonlijke stukken over mijzelf online gekomen. Afgelopen tijd is het volgende wel een onderwerp wat veel door mijn hoofd heeft gespookt en dus werd in geïnspireerd om hier iets over te schrijven.
Wat wil je later worden?
Een vraag die je vaak genoeg gesteld krijgt als kind/junior volwassene, maar ook zeker iets waar je verplicht over na moet denken wanneer het aankomt op een studie keuze. Toen ik klein was wilde ik van alles worden; kapster, juffrouw, zwemlerares.. noem het maar op. Toen ik wat ouder was en ongeveer 14 was, wist ik het zeker;’Ik wil actrice worden.’ Ik keek veel films en vooral de ‘behind the scenes’ fragmenten op de dvd’s vond ik erg interessant. Mijn ouders en mijn omgeving waren niet echt bekend met dit wereldje en dus ging ik zelf op zoek naar informatie hoe je dan actrice kon worden. Ik kwam er achter dat je ingeschreven moest staan bij castingbureau’s en dus besloot ik dat dit iets was wat ik ging doen. Na best wel wat ‘discussies’ mocht ik mij dan op mijn 15e inschrijven bij het toenmalige Harry Klooster Casting. En in het opvolgende jaar volgde mijn eerst auditie voor ‘Goede Tijden Slechte Tijden’. Ik was zo ontzettend blij! Dit ging het worden! Wist ik veel dat de concurrentie zo groot zou zijn, en het echt niet zomaar iets was wat je ‘wel even’ ging lukken. Daar stond ik dan voor de camera en er werd mij gevraagd mijzelf voor te stellen en of ik al ervaring had met acteren. ‘Ehh, dit had ik even niet zien aankomen’ dacht ik bij mezelf. Stond ik daar als een sukkel alle kanten op te kijken behalve IN de camera, en het ergste was, ik wist geen eind te breien aan mijn gebazel en dus werd ik onderbroken. ‘Dit heb je dus mooi verpest’ ging er door mij heen. Toen kwam de scène. ‘Dit heb ik goed geleerd dus hier kan niks mis bij gaan.’ En ook hier had ik het weer hartstikke mis. Alle emoties en expressies die ik thuis had geoefend kwamen er totaal niet uit. De moed zonk mij gigantisch in de schoenen en zo blij als ik was toen ik erachter kwam dat ik auditie mocht komen doen zo ontzettend slecht voelde ik mij op dat moment.
Een week later werd ik gebeld dat ik niet door was naar de volgende ronde. Naaa mijn wereld stortte in. Ik zal noooit meer actrice worden, het is het einde! Super dramatisch natuurlijk, maar goed, je bent 15 en alles lijkt dan veel groter en erger dan het soms daadwerkelijk is.
Workshops en curcussen
De jaren gingen voorbij en ik ging cursussen en workshops volgen. Sommige vond ik vreselijk want ik voelde mij totaal niet op mijn gemak bij de opdrachten die gegeven werden of de persoon die de lessen gaf was totaal niet mijn type en dus stagneerde ik volledig in mijn spel. Een van de workshops waar ik wel echt onwijs van heb genoten is de 1 week durende workshop op de New York Film Academy in Los Angeles, waarbij ik echt een fantastische groep mensen heb ontmoet. Ik voelde mij op mijn gemak om volledig los te gaan in de lessen; gillen, huilen, lachen. Alles kwam voorbij. En het gaafste was dat we gingen filmen op het terrein van ‘Universal Studio’s’. Man wat voelde dit goed, eindelijk kreeg ik weer wat vertrouwen in mijn droom om te gaan acteren. Achteraf heb ik zo’n spijt gehad dat ik niet voor de cursus van een maand was gegaan, maar ja ik koos voor de zekerheid; wat als ik de mensen 10x niks vind, de stad mij niet aanspreekt? Zit ik daar dan ongelukkig te zijn een maand lang. Ach dat is altijd makkelijk om zo achteraf te praten.

 


Audities
Ik heb in de nu 14 jaar dat ik ingeschreven sta bij verschillende castingbureau’s denk een stuk of 20 audities gedaan waar ik echt ontzettend blij mee ben, maar het gevoel van;’Ik moet en ik zal actrice worden’ is behoorlijk naar de achtergrond geschoven. Begrijp me niet verkeerd als ik een telefoontje krijg voor een auditie voel ik weer diezelfde blijheid als bij mijn eerste auditie, maar het gevoel dat het het einde van de wereld is als ik niet voor de rol word aangenomen is weg. Ik ga naar de auditie, doe mijn ding en probeer mijn zenuwen onder controle te houden en er plezier in te hebben. Word ik uitgekozen? Fantastisch! Zo niet? Tja jammer dan was ik gewoon niet goed genoeg of niet het juiste type wat ze zochten.

 

“Mijn laatste auditie was vorig jaar een paar weken na de geboorte van Olivia en ik mocht auditie komen doen voor ‘mama’.”

 

Tot zover mijn acteercarrière
Misschien vraag je je nu af;’Heb je dan helemaal nooit een rol gekregen?’ Nee misschien niet de gigantische ‘break out’ rol als waar ik altijd op hoopte, maar ik heb zeker wel een paar dingetjes gedaan waar ik echt veel plezier aan heb beleefd. Zo heb ik een inimini rolletje gehad in de serie ‘Beschuldigd’. Yup die gespeelde reality serie inderdaad. Mijn eerste echte rolletje voor iets wat echt is uitgezonden, en nog steeds vaak word herhaald want dan krijg ik ineens berichtjes van mensen dat ik weer op tv ben gespot. Supergrappig natuurlijk. Een ander project wat ik echt heel gaaf vond om aan mee te werken was het ‘48 hour project‘ een aantal jaar geleden. De mensen waren professioneel, de apparatuur waarmee gewerkt werd was top en de sfeer was heel fijn. Natuurlijk vond ik het onwijs spannend, maar ik heb echt genoten. Het kon me niet schelen dat ik in een dun jurkje (mensen die mij goed kennen weten dat ik zelden in een jurk loop) in de ijskou moest staan s’nachts op de set en dat voor een paar uur lang. Het kon me niet schelen dat ik die nacht geen oog had dicht gedaan. Het waren 48 geweldige uren waarin ik bezig was met iets wat ik het liefst deed.
Ben ik er goed in? Ik ben zeker geen Dakota Fanning in ‘I am Sam’, maar had ik er plezier in? Absoluut!
Mijn laatste auditie was vorig jaar een paar weken na de geboorte van Olivia en ik mocht auditie komen doen voor ‘mama’. Dit was gek! Zeker ook omdat ik net mama was geworden. Helaas kreeg ik de rol niet, maar ik vond het OK. Deze keer kreeg ik wel te horen dat ik tweede keus was. In het normale leven is het natuurlijk totaal niet tof, maar voor in de acteerwereld vond ik dit toch stiekem wel heel gaaf om te horen.

Ik kan heel lang door typen over dit onderwerp maar dat zal ik je besparen.
Lang heb ik mij blind gestaard op het worden van actrice, maar ik ben er nu na jaren achter gekomen dat ik niet meer zo nodig voor de camera hoef te staan maar ik het proces van film maken op zich gewoon ontzettend interessant vind. Nog steeds word ik enthousiast bij het zien van een filmset of ‘behind the scenes’ fragmenten op TV. Door het maken van de mini vlogs van Olivia ben ik daar nog meer achter gekomen.
Gek dat het 14 jaar heeft geduurd om tot inzicht te komen dat het het filmmaken zelf; alle apparatuur, decor, montage etc mij gewoon ontzettend boeit.

Als ik mijn 15 jarige versie die in die auditie kamer een tip zou mogen geven is het de volgende;’Wees niet zo streng voor jezelf met je ‘ik moet en ik zal’ denkwijze, laat het moeten los en heb er plezier in. Geniet en wees jezelf. Het is niet het einde van de wereld als je deze rol niet krijgt. Je komt helemaal prima terecht!’

You may also like

3 reacties

    1. Ik weet nog niet of ik iets met vloggen wil doen. Ik vind het wel heel leuk om andere vlogs te kijken, maar ik heb niet zo’n super interessant leven ofzo dus ik weet niet of het een toegevoegde waarde gaat zijn aan al de andere vlogs die er zijn. Maar wie weet dat als er steeds meer vraag naar zou komen ik een kansje waag. Acteren bij een toneel vereniging was ik mee begonnen vlak voor ik zwanger werd van Olivia, daarna was het niet meer te doen en ben ik er mee gestopt. Momenteel zit ik op dansen, en ik merk dat ik daar fysiek iets meer uit haal dan het acteren. Dus ik denk dat het acteren echt op een heel laag pitje blijft staan voor nu.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge