Olivia opnieuw terug in haar gipsbroek

Ik schrijf dit op Woensdag 17 Mei 2017.

Wat zijn de afgelopen paar dagen hectisch, spannend en emotioneel geweest. Zoals ik in
mijn vorige blog al schreef, eindigde mijn verjaardag/eerste moederdag vrij bizar omdat Olivia al moest overnachten, want de volgende dag zou zij geopereerd worden.

Emile en ik zijn overspoelt door appjes van vrienden en familie om ons en vooral Olivia
sterkte te wensen met haar operatie. Maar ook van mede-bloggers heb ik berichtjes gekregen, superlief, dankjulliewel allemaal! We hebben niet iedereen uitgebreid kunnen vertellen hoe het allemaal is gelopen, en daarom deze blog post om jullie wat meer informatie te geven over hoe de afgelopen dagen zijn verlopen.

Twee uur wachten
Maandag 15 Mei was het dan zover. Om 06:30 gaat mijn wekker maar ik ben om 06:00 al wakker.
Omdat Olivia rond 07:45 opgehaald zou worden, zorg ik ervoor dat ik zelf eerst startklaar
ben om haar vervolgens nog even lekker in bad te doen. De dag ervoor zijn we erop gewezen door de verpleging dat ze met speciale roze scrub zeep gewassen moet worden (dit voor de bacteriën) en dus doe ik dit. Olivia geniet van haar badje en ik laat haar lekker spetteren en plezier maken.
Als ik Olivia aan het afdrogen ben komt Emile binnen en Olivia krijgt een grote lach op
haar gezicht. We doen haar haar operatieschortje aan, en wachten dan tot we worden opgehaald.


Omdat ik de vorige keer bij Olivia ben gebleven toen ze haar narcose kreeg hebben Emile
en ik afgesproken dat hij nu bij Olivia zal blijven.
Om 08:30 worden we door de verpleging geinformeerd dat we richting de OK mogen lopen en dus volgen wij de verpleegster. Olivia kijkt haar ogen uit als ze word rondgereden in haar bedje. Als we bij de OK aankomen, loopt Emile door en blijf ik achter in de wachtruimte.
Na een tijdje komt Emile terug lopen en laat mij weten dat de operatie ongeveer 2 uur
gaat duren. ‘Wow 2 uur?!’ denk ik. Samen lopen we naar boven en dan kan het lange wachten beginnen. Na 2,5 uur komt de verpleegster naar ons toe en geeft aan dat 1 van ons naar de uitslaapkamer mag waar Olivia op dat moment ligt. Emile gaat mee en ik blijf boven wachten. Ik wist niet dat 3 uur zo traag voorbij kon gaan. Eindelijk mag ik dan ook mee om Olivia op te halen, en als ik de uitslaapkamer in kom, is Olivia aan het huilen van
de honger.
Ik aai over haar hoofdje en doe het laken omhoog wat over haar beentjes ligt. Het gips
is deze keer alleen bij haar ‘slechte’ heupje tot de enkel gegipst, terwijl haar rechter
been alleen tot de knie is gegipst. Dit is wel gunstig want zo kan ze in ieder geval 1
been bewegen.
Bij aankomst in haar kamer maken we gelijk een fles voor haar. Ze heeft vanaf de dag ervoor 19:00 (en op dat moment was het 11:30) niks gegeten, dus dat is niet zo gek dat ze honger heeft.

“Het wordt mij allemaal even te veel en ik loop de kamer uit om in de wc even uit te huilen”

Krijsen bij het verschonen
Toen kwam daar het moment dat we haar moesten verschonen. Vorige keer konden zowel Emile als ik vrij makkelijk met onze hand tussen het gips door om de luier er tussen te schuiven maar deze keer totaal niet! Met geen mogelijkheid kreeg ik mijn vingers er tussen, zowel niet aan de voorkant als aan de achterkant! Emile en ik raken allebei gefrustreerd (lees; weinig slaap, zenuwen, niet gegeten en hoog oplopende emoties) Op dit moment ligt Olivia te krijsen en wij krijgen met geen mogelijkheid haar luier tussen het gips. Wat een verschrikkelijk gevoel is dit zeg; je kind zien krijsen terwijl jijzelf gefrustreerd haar luier om probeert te krijgen. Het wordt mij allemaal even te veel en ik loop de kamer uit om in de wc even uit te huilen. Bij terugkomst staat de verpleegster in de kamer en heeft zij in de tussentijd de luier maar zo goed mogelijk er tussen proberen te proppen.
Emile en ik zijn het erover eens, hoe het gips nu zit is niet te doen. Hoe moeten we haar
nu verschonen? Het gips zal constant vies worden! In de middag mogen we nog een keer langs de gipskamer komen en we spreken onze zorgen uit. De gipsmeester probeert zijn hand tussen het gips te krijgen, en dit gaat hem OK af. Hij geeft aan dat het verband nog vol vocht zat en het nu wat was opgedroogd en er zo dus meer ruimte tussen was gekomen. Dit doet ons wel wat opluchten, maar nog steeds zijn we bezorgd. Diezelfde dag vragen we toch nog hulp aan de verpleging bij het omdoen van de luier, want Olivia vind het helemaal niks.
Zodra wij haar al op het verschoningskussen neerleggen begint ze te huilen. Wat een rotdag is dit zeg. ’s avonds leggen wij Olivia op bed en laten we de babyfoon achter bij de
verpleegster en gaan Emile en ik richting huis om wat te eten en Emile zijn slaapspullen
te halen. Hij blijft de tweede nacht bij Olivia slapen.
We gaan lekker slecht bij de mc eten, we zijn allebei moe en zeggen niet veel. Als we klaar zijn met eten zet ik Emile af bij het ziekenhuis.  Wat een apart gevoel is dit zeg, weer alleen terug naar huis rijden. Onderweg naar huis klets ik met mijn vriendin Sam aan de telefoon en bij thuiskomst bel ik ook nog even met mijn vriendin Susan. Dat lucht wel even op om zo even de dag te bespreken, frustraties te uiten en ook even lekker lachen.

Olivia mag weer naar huis
Gister ging ik aan het werk en hield ik ondertussen contact met Emile om te horen wat de
orthopeed zou zeggen en hij laat mij weten dat de orthopeed heeft ingestemd om een klein
stukje van het gips aan de voorkant in te laten korten. Ik kan wel janken als ik dit hoor,
het was namelijk zo moeilijk om de luier tussen het gips te krijgen, dit zou het wellicht
wat makkelijker maken!
Ik ga eerder weg van het werk zodat we er samen met Olivia kunnen zijn als ze weer naar
huis mag. Gister was het nog wel even lastig om uit te vinden hoe we Olivia het beste
konden optillen/neerzetten zonder dat ze begon te huilen van de pijn. Ook heeft ze vannacht niet heel rustig geslapen en schrok ze geregeld huilend wakker, maar sliep dan weer verder.
Dit schijnt een bijwerking te zijn van de narcose; dromen en onrustig slapen.

Hoe ging het vandaag?
Vandaag ging het gelukkig al een stuk beter, vanochtend tijdens het luier verschonen
begon ze wat te huilen als ik in de buurt kwam van haar wond wat natuurlijk meer dan
logisch is, maar toen ik haar een tweede keer verschoonde was ze gewoon rustig. En dit
was echt een ontzettende opluchting kan ik je zeggen. Je eigen kindje pijn zien hebben en het dan uit zien krijsen is niet bepaald goed voor mijn mama-hart.
Ook kreeg ik er zelf al weer meer handigheid in om de luier aan te krijgen, en dit voelde
goed.
Het zal misschien de komende dagen nog een beetje aanpoten zijn voor Emile en mij, maar het belangrijkste is dat Olivia zo snel mogelijk van haar pijn af is.
Ze was vandaag alweer helemaal haar vrolijke zelf en leek minder last te hebben.

Over 6 weken moeten wij terugkomen op controle en dan zullen we te horen krijgen of de
operatie echt goed heeft gewerkt, want dan zal er bekeken worden of de heup op zijn
plek is gebleven. Wij duimen dat dit deze keer wel het geval gaat zijn!

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge