Eenkennig en tandjes in aantocht?

Vanaf Januari zijn wij begonnen om Olivia naar de gastouder te brengen, en dit gaat best goed als ik het zo mag horen. Ik ben nog steeds heel blij met onze keuze en Olivia vind haar ook erg leuk, dus dat is helemaal fijn om te zien. Iedere Dinsdag breng ik haar in de ochtend en s’middags na het werk haalt Emile haar weer op.

Afgelopen Dinsdag was niet anders dan normaal en dus ging mijn wekker om 06:00, en ik ging douchen. Hierna loop ik naar beneden om een papfles klaar te maken, en ga ik weer terug naar boven om Olivia te wassen en verschonen.
Nadat ik Olivia haar fles heb gegeven, vul ik even een ‘schemastrookje’ in. Dit is een strookje wat ik zelf heb uitgeprint met daarop een regel voor wanneer ze haar laatste fles heeft gehad, en wanneer ze voor het laatst is verschoont, plus met daaronder een beetje het dagschema wat wij hanteren qua eten en slapen. Ik check nog een laatste keer of alles in haar koffertje zit, en we lopen naar de auto. De avond ervoor was ik later terug gekomen van dansen en dus was er bijna geen parkeerplek meer en stond ik dus aan de andere kant van het plein.
Zo, Olivia zit, gordel om, en we rijden richting de gastouder. Wij zijn de eersten, en ik leg Olivia neer op het speelkleed.

“Dit is de eerste keer dat dit gebeurd, en ik ga niet echt met een prettig gevoel richting de auto.”

Ik geef Olivia een kusje en loop naar het halletje waar ik nog even een klein praatje maak met de gastouder als ik ineens Olivia hoor huilen uit het niets. De dochter van de gastouder was naar beneden gekomen en stond in de kamer. Ik dacht dat ze daar misschien van was geschrokken, want van het weekend begon ze ook ineens te brullen bij allebei haar ooms. Iets wat ze ook nog niet eerder had gedaan. Zal dan nu de fase beginnen waarin ze eenkennig word?
Ik ga bij haar kijken, en ze ziet er inderdaad wat paniekerig uit. De gastouder tilt haar op en ze zwaaien mij uit, maar Olivia blijft gillen.
Dit is de eerste keer dat dit gebeurd, en ik ga niet echt met een prettig gevoel richting de auto. De andere keren kreeg ze een speeltje en was ze daar lekker tevreden mee en bleef ze gewoon lekker rustig.
Als ik op het werk ben stuur ik een appje om te vragen of Olivia wat kalmer was nadat ik weg was, maar dit was niet het geval. Ze was best ontroostbaar, ook na een fles, en lekker knuffelen.
‘Hmm dan moet er wel echt iets aan de hand zijn’ denk ik bij mezelf. Ze liep de afgelopen dagen wel weer erg aan haar oortje te plukken, en aangezien ik nog niet zo lang terug bij de dokter was
geweest (voor iets anders overigens) was daar niets mee aan de hand. Toen bedacht ik mij ineens dat ze luieruitslag heeft, en dat dit de vorige keer ook zo was toen ze tandjes kreeg. We krijgen tussendoor updates van de gastouder, en zij informeert ons dat ze veel op haar vinger loopt te kauwen. Dit zou dus best wel een teken kunnen zijn.
Later op de middag krijgen wij foto’s doorgestuurd van een rustige en blije Olivia en dat stelt mij (ons) weer gerust.
Ik ben heel benieuwd of ze nu dus inderdaad de fase is ingegaan van eenkennigheid en of wij binnenkort een nieuw tandje zullen gaan ontdekken!

Vind jij het lastig om je kindje achter te laten bij de oppas/opvang?

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge