En toen werd het toch een operatie

Gister hadden we een controle afspraak in het ziekenhuis bij de orthopeed. Net zoals afgelopen keer begonnen we bij de afdeling radiologie om een foto te laten maken en konden we gelijk doorlopen naar de afdeling orthopedie.

Gewoon een routine afspraakje dachten we
Bij aankomst op de afdeling radiologie vernomen wij dat het erg druk was en het dus zoiezo 30 minuten uit zou lopen. ‘Ach geen probleem, ik heb de hele dag’ dacht ik. Nadat we klaar waren en de foto gemaakt was liepen we door naar de orthopeed. Eigenlijk waren we ingesteld op 2 opties. Of nieuw gips, maar we zouden niet weten voor hoe lang en vervolgens daar achteraan 3 maanden een brace, of hetzelfde gips blijft tot eind Maart en vervolgens ook 3 maanden een brace. Dus vrij rustig liepen Emile en ik naar binnen en begon de dokter te kijken naar Olivia haar gipsbroek. Dat zag er goed uit zei hij en dus zouden we doorgaan met dit gips zodat ze haar niet nogmaals onder narcose hoefden te brengen aangezien er nog genoeg ruimte was in deze gipsbroek om nog wat weekjes in door te groeien. ‘Top! Dus dan hoeft ze korter in de gipsbroek en is Olivia met haar eerste verjaardag van alles af’ dacht ik nog. Vervolgens wilde de dokter ons weer gedag zeggen om een vervolgafspraak te maken en ergens vroeg ik mij al af waarom hij de foto er niet bij pakte, hier maakte Emile toen (gelukkig) een opmerking over. De dokter was totaal niet op de hoogte dat er een foto was gemaakt en dus pakte hij deze er heel snel bij. De foto verscheen op het beeld en zelfs wij konden zien dat er te veel afwijking was, en de eerste opmerking van de dokter was dan ook;’Oeh dit ziet er niet goed uit’. Shit. ‘Ja daar was ik al bang voor’ zeg ik. En Emile en ik kijken elkaar bezorgd en wat teleurgesteld aan. De dokter vervolgd;’De behandeling is niet aangeslagen, de heup is toch weer uit de kom gegaan. Het heeft geen nut om dit traject voort te zetten en ik wil jullie adviseren om te kiezen voor een operatie.’ Hier waren we echt niet op voorbereid. Ondertussen kijkt de dokter nog een paar keer naar de foto en vergelijkt deze met de eerder gemaakte foto terug in December 2016 en pakt ook de CT scan erbij om deze aan ons te laten zien. Voor de zekerheid stelt hij voor om toch nog een keer de foto samen te beoordelen met iemand van de afdeling radiologie en hij belt. Maar helaas is aan het telefoontje te horen dat de persoon aan de andere kant van de lijn het er ook mee eens is dat het er niet goed uit ziet. ‘Nee, sorry, radiologie deelt mijn mening. Jammer is dit zeg, ik heb dit ook niet zien aankomen en dit is eigenlijk ook maar de tweede keer dat ik dit heb gezien in mijn carrière.’ ‘Pff..fijn, hebben wij weer’ denk ik bij mijzelf. Het voorgaande verhaal wat we te horen kregen over het traject moesten we vergeten want dit zou nu weer helemaal anders worden. Een positief iets is dat het gips er dezelfde dag nog af mag.

‘Heerlijk weer even knuffelen zonder dat er een gipsblok tussen ons in zit’

Een paar dagen zonder gips
Heerlijk weer even knuffelen zonder dat er een gipsblok tussen ons in zit, en lekker tegen die baby billetjes slaan! Maar er moet wel zo snel mogelijk een afspraak gemaakt worden voor de operatie. Helaas kan deze niet gedaan worden in het ziekenhuis waar wij komen en aangezien de dokter het liever wil laten doen in een ziekenhuis waar het vaker word uitgevoerd zal hij contact op nemen met de artsen daar. Het traject gaat nu dus langer duren. Eerst een operatie om de heup echt met zekerheid in de kom terug te krijgen, gevolgd door 8 tot 12 weken gipsbroek en hier achteraan nog 6 maanden een brace. Niks voor haar eerste verjaardag klaar. Wat een ellende dit zeg! De dokter loopt even naar de assistente om wat papierwerk voor ons in orde te laten maken, en Emile en ik kijken elkaar wat in stilte aan. We zeggen niet veel maar het is wel duidelijk aan onze blikken dat we ons echt even niet zo top voelen. Na alles uitgelegd te hebben gekregen groeten we de dokter en lopen we door naar de gipskamer. Hier word het gips verwijderd. Olivia krijgt een koptelefoon op tegen het geluid van de zaag. Eerst gaat het nog prima maar na een tijdje moet ze toch wel wat huilen en begint ze flink protesterend te brabbelen. Dit klinkt stiekem dan wel weer een soort van schattig. Maar je kindje zo zien liggen, huilend, met 2 mensen die dat gips weg zagen en knippen is niet een heel leuk beeld. Gelukkig is het redelijk snel voorbij en is Olivia daarna weer helemaal vrolijk.
We hebben nu een paar dagen een gipsvrije Olivia thuis wat echt super is, maar het idee dat ze straks alsnog weer terug dat gips in moet en dan nóg langer in een brace zit, vind ik niet echt een heel leuk vooruitzicht. Maar ja, wat moet dat moet, uiteraard gaat haar gezondheid voor, maar pittig vind ik het allemaal wel.
Voor nu maak ik mijzelf maar even blij met de gedachte dat ik Olivia vandaag heerlijk kan gaan badderen! Iets wat straks weer een paar maanden niet meer kan.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge