Misschien moet je gewoon even niks zeggen?

Heerlijk Olivia is weer thuis! Ik kan weer lekker met haar op pad gaan en met haar rond paraderen. En dus besloot ik gister het dorp in te gaan om even een blouse te ruilen en een kerstpakje van Olivia weer terug te brengen naar de Primark, die superleuk is maar ja, helaas past dat niet meer over een gipsbroek.

Rustige ochtend

De dag begint lekker rustig. Ik maak een flesje voor Olivia en die drinkt ze op. Hierna leg ik haar even neer op het speelkleed om zelf te kunnen afwassen en wat wasjes te draaien. Olivia vermaakt zich prima en ik doe ook lekker mijn ding. Ik ben zo bezig dat ik vergeet te eten.

Het is 12:30 en nu heb ik wel echt honger, dus ik bedenk om dan nu het dorp in te gaan en bij de Hema een broodje te gaan eten. Hup Olivia in de kinderwagen, nieuwe autostoel in de andere hand en zo lopen we naar de auto. Omdat Olivia niet meer in de Maxi-Cosi past die wij hadden, hebben we een ander type gehuurd voor de periode dat ze haar gipsbroek en spreidbroek zal hebben. Het plaatsen van het stoeltje gaat best makkelijk en ik ben een soort van trots dat het me gelukt is. Goed het stoeltje zit, nu Olivia erin, de kinderwagen achterin en gaan.

Kerstdrukte

We komen aan in het dorp en ik loop naar de Zara om de blouse te ruilen. Helaas ligt de maat die ik wil hebben niet meer op de plank van waar ik de blouse eerder vandaan had en dus besluit ik naar de kassa te gaan om daar te checken of ze hem eventueel nog achter hebben liggen. Ik sta in de rij en als ik dan aan de beurt ben en de kassière wil checken zegt ze;’Oh deze is van de mannenafdeling.. Je kunt het het beste even bij de mannenafdeling vragen.’ Seriously woman? De mannen afdeling is letterlijk naast je?! (Dit dacht ik.. maar zei ik niet) Ik trek een overduidelijk beteuterd gezicht. ‘Ja.. sorry’, zegt ze. ‘Nou dan ga ik daar even checken, dankjewel’. En ik loop 20 stappen verder naar de kassa van de mannenafdeling. Daar word wat gecheckt, maar helaas, ze hebben hem niet in de maat die ik wil.
Uiteindelijk loop ik weg met een blouse die sterk lijkt op degene die ik al had, en in de juiste maat. Nou, top, geslaagd.

Nu naar de Primark, pakje terugbrengen. Ook hier staat een beste rij, en als ik bijna aan de beurt ben, schuift een andere vrouw voor me. ‘Mevrouw? Mevrouw?’ ze hoort me niet. (Ik kies ervoor om te denken dat ze me niet wilde horen), wanneer de vrouw aan de balie zegt;’Wie mag ik helpen?’, wil de vrouw voor mij naar voren lopen, en ik roep haar nog een keer;’Mevrouw?’ Ze draait zich nu om en kijkt me niet heel blij aan. ‘De rij begint daar’. ‘Oh nou sorry dat wist ik niet’, zegt ze. ‘Nee geeft niet maar daarom wijs ik u er op’. En ze loopt naar het einde van de rij. Ik breng het pakje terug en loop dan richting de Hema. Halverwege zie ik de Rituals en denk ik even snel wat te halen. Olivia ligt toch lekker te slapen dus dat kan best. ‘Hooowww hier ook al zo’n lange rij!’, nou ja jammer dan ik heb de tijd. Als ik halverwege in de rij sta en echt geen kant meer op kan, aangezien er zoveel mensen zijn, plus dat de winkel nou niet heel groot is, schrikt Olivia wakker en begint ze te huilen. Ach ja het kan gebeuren, het is een baby, en die huilen nou eenmaal. Ik kan geen kant op met m’n kinderwagen en ik heb nu al zo lang gewacht ik ga niet weer die moeite doen om mij door die doolhof te wringen. Heel even huilen kan geen kwaad, ik ga zo een flesje maken. Een zichtbaar jong stel van rond de 20 kijkt achterom naar mijn kinderwagen. Dit doen ze meerdere keren, en ik krijg het lichtelijk op mijn zenuwen, maar ik probeer zelfverzekerd te blijven en te doen alsof het gehuil mij niet stoort. (Geloof me het zweet brak me al goed uit, want natuurlijk schaam ik mij voor het gehuil, en vind ik het heel lastig om nu even niks voor haar te kunnen doen). Enkele medewerksters geven mij een bemoedigende blik en dit stelt mij wat gerust. Als ik dan eindelijk bij de kassa ben, en ik stress en zweetlevel +10 heb gehaald, word er gevraagd of hetgene wat ik heb gekocht een cadeautje is. ‘Jawel, maar ik pak het thuis wel in’. De medewerkster die naast haar staat spreekt mij moed in door te zeggen;’Maak je niet druk hoor, zij zit wel even goed’. ‘Ja, weet ik’ zeg ik, ‘maar ik krijg het op mijn zenuwen’. ‘Nee hoor, niet doen, is echt nergens voor nodig, de rest wacht wel’. Ik pak ondertussen de bon aan lach half (want ik kan eerder janken op dit moment), bedank haar en loop gauw de winkel uit. Olivia nog steeds huilend.

(13:30 nog steeds niks gegeten)

‘Nou dat flesje komt net wat te laat’ 

Ik loop naar de Hema en vraag of ze een flesje voor mij kunnen opwarmen. Een wat oudere man staat voor mij en zegt;’Nou dat komt net wat te laat..’. – Luister Opa, ik weet 100% zeker dat mijn gezichtsuitdrukkingen boekdelen spreken, denkt u nou echt dat zo’n opmerking helpt?!-  Opnieuw, dit dacht ik maar ik zei;’Tja, ach ja..’
OK, ik krijg de flessenwarmer terug, ik haast mij naar een tafeltje en maak een fles. Ik merk op dat ik door meerdere mensen wordt aangegaapt. Nee, nee kijk vooral, alsof ik me al niet opgejaagd voel..
Ik geef Olivia haar fles, maar ze weigert hem. Shit! En nu? Ik pak haar op en probeer haar te troosten, nog steeds onder toezicht van de nieuwsgierige mensen. Ik probeer haar nog een keer de fles te geven en weer weigert ze hem. Op dit moment voel ik mij zo ontzettend ongemakkelijk dat ik alles maar weer inpak en richting de auto loop. Olivia huilt nog steeds.
Man wat voel ik mij rot, ik kan mijn eigen kind niet troosten..
Bij de auto aangekomen zie ik dat ik totaal geen ruimte heb om de kinderwagen achterin te krijgen. Fijn kan er ook nog wel bij. Ik rij de auto wat naar voren en rij de kinderwagen dan richting de achterbak. De vrouw die naast mij geparkeerd staat zegt nog;’Ze heeft geen zin meer om boodschappen te doen.’ ME-vrouw! Het stoom blaast uit mijn oren en nog durft u zo’n opmerking te maken?!
Wat ik daadwerkelijk zeg;’Nee daarom gaan we ook naar huis’, met een wat norse ondertoon.
Normaal gesproken weet ik altijd wel met wat humor te antwoorden, maar nu even niet. Ik heb honger, m’n arme meisje heeft duidelijk ergens last van en kan niet stoppen met huilen, dan kan ik dit soort opmerkingen gewoon niet hebben.

Wat kon ik mij vroeger ook ergeren aan huilende kinderen waar ‘niks’ aan gedaan werd. Ik weet inmiddels wel beter. Dus zie je de volgende keer een moeder met een huilend kind, of zelfs meerdere, geef haar een schouderklopje of werp een bemoedigende blik en als dit niet lukt kijk dan vooral de andere kant op.

Heb jij ook zo’n soortgelijke situatie meegemaakt? Ik lees het graag terug bij de comments.

Volg je mij al op Facebook, Instagram en Bloglovin‘? Dit zou ik erg leuk vinden!

 

 

 

You may also like

3 reacties

    1. Oh man man wat een ellende dan hea? Dan denk je al hup snel alles halen wat ik echt nodig heb, en dan zit je gewoon niet te wachten op die blikken van mensen die het zogenaamd beter denken te weten, pfff..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge