Heftig weekend achter de rug

Terwijl de meesten zich klaarmaken voor een druk weekend sinterklaas vieringen begint mijn weekend toch wel even heel anders.

Olivia zou Vrijdag worden opgenomen voor haar tractie, wat ik al spannend genoeg vond natuurlijk, en ergens had ik mij er al redelijk mentaal op voorbereid maar toch..
Ik begin enigszins te wennen aan het idee dat als we Vrijdag wakker worden wij haar twee weken uit handen gaan geven, als Donderdag mijn vader mij opbelt. ‘Het gaat niet goed met zia (tante in het Italiaans)’. Ze is laatst aan haar buik geopereerd, en aangezien haar gezondheid al jaren niet je van het is, dacht ik ergens dat het met deze operatie juist opgelost zou worden. ‘Oh’, antwoord ik. En ik besluit mijn neef te appen, maar het voelt niet helemaal juist om dit via de app te doen en dus bel ik hem op. Hij neemt op en klinkt redelijk kalm en begint te vertellen dat het niet goed gaat en haar lever het begint op te geven en het nu een kwestie van tijd is. ‘Hoe bedoel je een kwestie van tijd?’ vraag ik. ‘Tot ze overlijd’, antwoord hij. Ik zit met Olivia op schoot en ik bevries. Een branderig gevoel achter mijn ogen komt opzetten en tranen rollen van mijn wangen op Olivia haar hoofd. Ik blijf even stil. ‘Het is dat ik Olivia morgen naar het ziekenhuis moet brengen anders had ik een ticket geboekt’, zeg ik nog. We sluiten het gesprek af en ik begin op internet te zoeken hoe duur een ticket zou kosten en of er überhaupt wel vluchten gaan de dag erna. Ze zijn er wel en Emile geeft aan dat ik gewoon moet gaan. De vlucht gaat s’avonds om 20:50 en wij moeten Olivia in de ochtend brengen dus ja het kan.’Maar je bent Maandag ook jarig en dan ben ik er niet?’ ‘Ga maar, ik weet dat dit belangrijk is voor je.’ Ik zit in tweestrijd. Veel gebel over en weer met mijn vader en onze werkgevers om vrij te kunnen regelen en dan druk ik op enter en boek ik de vlucht voor ons. De emoties worden me even te veel en ik sta strak van de spanning, verdriet, verwarring en irritatie. Onze vriendin Sem is op dat moment bij ons en ik verontschuldig mij voor het feit dat ik echt even niet de gezelligste ben op het moment.
De avond gaat verder en ik word weer iets rustiger, Sem en ik kletsen lekker als ik een appje van mijn zusje July krijg:’Kel ik weet niet of je het al hebt gehoord maar Zia is 10 minuten geleden overleden’. Bam. Baksteen in mijn maag. Ik word stil en als Emile beneden is nadat Sem hem heeft gehaald barst ik in tranen uit. Ik probeer te stoppen maar het wil niet lukken en ik geef mij maar aan het gevoel over. Ik kom weer wat bij en Sem gaat naar huis om ons wat tijd samen te gunnen.
Het is bijna 22:15 en het is tijd voor Olivia haar flesje, dus ik probeer mijzelf te vermannen zodat ze mij niet zo hoeft te zien maar zoals altijd krijg ik een big smile van haar. We leggen Olivia op bed en proberen te slapen. Wat een rotnacht zeg. Ik heb het 01:50 zien worden, toen 03:45 en vervolgens kon ik vanaf 05:45 niet meer slapen.

11:00 we stappen het ziekenhuis binnen en hoewel ik make up op heb voel ik dat mijn ogen opgezwollen zijn van het vele huilen en het gebrek aan slaap. Olivia is lekker in slaap gevallen en we krijgen een rondleiding op de kinderafdeling. En dan is het tijd om Olivia in tractie te doen. Ze blijft er heel rustig onder en dat vind ik fijn om te zien. Nou, daar ligt ze dan met haar beentjes omhoog kijkent naar het gekleurde crêpe papier wat om het frame is gewikkeld en de ballonnen die ook boven haar hangen. Ze speelt met de speeltjes die de zuster voor haar heeft neergelegd.
OK, ze is in goede handen, Emile heeft vrij kunnen regelen en blijft bij Olivia. Ik ben wel redelijk gerust gesteld over Olivia nu maar toch voelt het zo dubbel om haar achter te laten, helemaal de eerste dag.

13:30 We geven bij de receptie van de kinderafdeling aan dat we richting huis gaan, en terwijl ik Olivia hoor huilen (vermoeidheid) lopen we richting de uitgang. Niet een heel fijn gevoel haar zo in een vreemde omgeving huilend achter te laten. Maar gelukkig hoorden we achteraf dat ze snel sliep.
Eenmaal thuis pak ik snel de laatste dingen in, en om 14:30 zijn mijn vader en moeder bij ons thuis. We kletsen even en dan gaan mijn vader en ik richting Brussel met de auto.
De rit gaat voorspoedig met hier en daar een korte file en als we bijna bij het adres van de parkeerplaats zijn moeten we even zoeken. Maar aan het rijgedrag van onze voorganger merken we dat zij hier ook moeten zijn en we volgen hun, gevonden! We parkeren en lopen naar binnen in het kleine hokje om ons te melden. Ik zie een deur en hoop dat dat de wc is want we zijn onderweg niet gestopt en moesten allebei nu toch wel heel nodig plassen. Het is een wc! Zo dat lucht op. We melden ons aan, wachten op wat meer mensen en gaan dan richting het vliegveld met de shuttle.
Ik ben best wel moe aangezien ik niet zo’n top nacht heb gehad en besluit in het vliegtuig te slapen, wat minder goed lukt dan normaal maar wanneer ik echt goed weg ben gevallen word ik wakker van een flinke klap en het zware gevoel dat we aan het remmen zijn, ik strek me arm uit tegen de stoel voor me en realiseer me dat we zijn geland.

Mijn neef komt ons ophalen. Wat een ontzettend dubbel gevoel, ik ben 3 jaar niet in Italië geweest en als we langskomen is het juist voor vakantie. Deze keer niet, het wederzien is emotioneel maar toch is het nog steeds ouderwetse gekkigheid met mijn neven die toch echt altijd meer als broers zijn geweest. We zijn letterlijk samen opgegroeid, onze oom bracht July en mij (mijn jongste zusje Laura en de jongste broer Andrea van Luca en Fabrizio waren toen nog niet geboren) en mijn neven Luca en Fabrizio naar school, feestdagen werden samen gevierd, en we kwamen (hoe ik het mij herinner)bijna iedere dag bij hen over de vloer al was het maar een kwartiertje.

Het voelt allemaal best even dubbel, Olivia in het ziekenhuis waar ik niet bij kan zijn en nu hier in Italië zitten maar dan niet voor de gezelligheid maar voor een begrafenis.

De begrafenis heeft gister plaatst gevonden, en ik hoop voor mijn (peet)tante dat ze haar rust heeft gevonden. Ti voglio bene Zia ❤️

 

You may also like

5 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge