Paniek! Waarom lag ze niet in haar wiegje?

img_2686

29 Juni 2016 10:37.
Daar was je dan! Eindelijk! Ik kon je nu dan voor het eerst zien en vast houden.
Wat een heerlijk gevoel.
We hadden lang gewacht en nu maakte je ons dan papa en mama. Zo bijzonder!

Olivia werd dus in de ochtend geboren, en omdat ik geen verdere complicaties had,
mocht ik dezelfde middag nog naar huis. Ik werd geholpen door de zusters om
onder de douche te gaan, en weet nog dat ik me echt een oma voelde. Ik kon bijna
niet normaal lopen, heel bizar.
Na het douchen wachtten we op de dokter die ons de ontslagpapieren kwam geven, en zo zaten we dan om 15:30 thuis met kleine Olivia in de maxi cosi. En nu? Zit ze
daar in de maxi cosi, heerlijk vredig te slapen en wat moeten we doen?
Wanneer moet ze eten? Hoevaak check je haar luier? Echte klungels waren we nog.
Gelukkig kwam de kraamhulp dezelfde middag nog even om ons op de hoogte te brengen wanneer we haar dus inderdaad moesten voeden en dergelijke. ‘Fioeh gelukkig weten we nu wat meer’ dacht ik. Na een uurtje ging ze weer naar huis en we maakten de afspraak dat ze er de volgende dag weer om 09:00 zou zijn.

’s avonds dronk Olivia niet zo goed, en als nieuwe ouders maakten we ons natuurlijk
zorgen. Is dit normaal? Kan het zijn dat ze gewoon geen honger heeft? Voor de
zekerheid belden we met de verloskundige, en die gaf ons aan even te wachten. Al
snel werden we terug gebeld en gaf ze aan dat het een goed idee zou zijn om toch
maar wat kunstvoeding in huis te halen. Het was op dat moment 21:50 en de winkel
zou om 22:00 dichtgaan, en dus sjeesde Emile snel naar de winkel. Toen hij terug
kwam was het mij inmiddels gelukt om haar aan te leggen. Alle haast voor niks.

Nacht ter observatie.

Olivia werd gewogen, de luiers werden nauwkeurig bijgehouden en ook haar temperatuur werd goed gecheckt. Helaas bleef ze niet goed op temperatuur, en dus moesten we haar veel huid op huid contact geven met over haar heen een luchtdicht kleedje.
Het was heerlijk om haar zo te kunnen knuffelen, maar de reden was natuurlijk
iets minder. ‘Waarom blijft ze niet op temperatuur?’ ging er door me heen. Ik hoop
maar dat het snel goed komt. ‘S middags kwam de verloskundige om te kijken hoe het met mij en Olivia ging. Mijn herstel ging helemaal goed, maar Olivia haar lage
temperatuur en het feit dat ze nog niet had geplast baarde haar zorgen. Hier
schrok ik wel een beetje van. Ze sprak af met de kraamhulp dat als Olivia diezelfde
middag nog geen plas luier had gehad we contact moesten hebben met de kinderarts.
(Ter informatie, het schijnt dat een baby binnen de eerste 24 uur na de geboorte dient te plassen.)
Op dat moment was mijn vriendin Susan net op kraamvisite, en toen Olivia om 16:00 dus nog geen plas luier had werd er gebeld met de kinderarts welke aangaf dat we toch even langs moesten komen in het ziekenhuis. Wat baalde ik en wat was ik bezorgd. Susan moest ik na 10 minuten weer naar huis sturen en Emile en ik moesten snel wat spullen pakken voor Olivia voor het geval dat we een nachtje ter observatie moesten blijven. Het ging allemaal best snel en ik werd overdonderd.
Waren we net een dagje thuis moesten we weer terug naar het ziekenhuis. Huilend
zat ik in de auto. Wat als het straks echt mis is? Alsjeblieft laat het gewoon iets simpels zijn zodat ik vanavond lekker in mijn eigen bed lig met Olivia naast me in haar wiegje.
In het ziekenhuis aangekomen, werd Olivia onderzocht. Temperatuur werd opgemeten, bloedsuiker, en nog meer standaard dingen. Het was net wissel van de artsen en hiermee duurde het allemaal wat langer. Omdat ze vonden dat ze niet voldoende had gedronken, kregen we een flesje voor Olivia welke ze helemaal opdronk. Hier was ik heel blij om.
Maar helaas besloot de arts dat het toch beter was als we een nachtje ter observatie zouden blijven.
‘Dat wil ik helemaal niet! Ik wil haar mee nemen’, schreeuwde ik van binnen.
Olivia en ik kregen een kamer toegewezen en Emile ging weer terug naar huis. Blugh wat een naar gevoel.
Olivia sliep inmiddels naast me in een wiegje en ik pakte haar goed in omdat haar temperatuur nog steeds niet stabiel bleef. Ik ging liggen en keek wat tv om vervolgens half in slaap te vallen.
Toen ik wakker werd en een beetje om me heen keek in de kamer, drong het tot me door dat Olivia helemaal geen bandje om haar polsje had of dat haar naam op de wieg was geschreven met een kaartje.
Ik ben dan wel alleen op de kamer maar toch.. Een prettig idee vond ik het niet.

Het schema wat we met de kraamzorg hadden besproken ging in het ziekenhuis natuurlijk gewoon verder, en dus verschoonde ik Olivia, piepte een zuster op voor een thermometer, kolfde ik, en deed ik haar weer terug in de wieg om lekker te slapen.

19:30 Nog steeds geen plas luier.

23:30 Ik word wakker en begin het ritueel weer opnieuw, en wat zie ik daar? Een blauwe streep op de luier! Ze heeft geplast! Ze is dus gezond! Ik piep de zuster op en ze noteert het om het de volgende dag door te geven aan de kinderarts. Blij bel ik Emile op, en ook hij is opgelucht.

03:30 Na Olivia gevoed en verschoont te hebben, roep ik nog 1x de zuster voor een thermometer, waarop ze mij aangeeft dat de volgende ronde ik haar eerst even Olivia moet laten wegen voor ik haar voed, zodat ze kan kijken of ze uberhaubt wel wat binnen krijgt. ‘Prima’ zeg ik. En ik ga weer terug naar bed.

De volgende dag word ik wakker en ga ik naar de wc. Ik had geen wc in de kamer, maar direct links buiten de kamer. Om Olivia niet zo in het zicht te laten doe ik het gordijn dicht en loop ik naar de wc.
Als ik op de wc zit word er aan de deur geklopt en ik hoor gemompel waarop ik antwoord met:’Ik ben bijna klaar.’
Ik nam aan dat iemand anders ook naar de wc moest en haastte me dus wat. Op het moment dat ik de deur open doe zie ik niemand staan. Huh? Nou ja diegene zal vast een andere wc gevonden hebben. Maar als ik de kamer in wil lopen zie ik dat de deur op een kier staat, het gordijn open is en de wieg leeg is. Paniek! Ze is weg! Ze is gewoon weg! OK, OK, blijf rustig ze kan niet ver zijn. Ik dacht ineens ‘Shit, ik ken haar huiltje helemaal nog niet zo goed, wat als ze huilt en ik het niet herken?’.
Ineens herinner ik mij dat de zuster ’s nachts had gezegd dat ik haar eerst moest laten wegen voor ik haar weer zou voeden, het was misschien gewoon diezelfde zuster die net waarschijnlijk aan de deur heeft geklopt en vertelde dat ze Olivia even had meegenomen. Ja dat zal het gewoon zijn. Ik loop de gang op om te kijken of ik een baby hoor huilen, en ja hoor, ik hoor een baby, maar is dat Olivia wel? Ik kijk binnen bij een kamer en zie daar ineens Olivia met de zuster. Ik slaak een zucht van opluchting. Gelukkig, ze is haar gewoon gaan wegen.
Pff het zweet brak me uit! Als de zuster naar buiten loopt zegt ze nog:’Ik klopte al aan bij je op de wc, maar ik wist niet of je me had gehoord, ze was niet weg hoor, ik had haar even meegenomen om te wegen.’
Ik knikte wat en pakte Olivia snel over.

Dat was echt even schrikken! Gelukkig was het goed gekomen, werd Olivia gezond verklaard en konden we later op de ochtend gewoon weer naar huis.

You may also like

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge