Hoe mijn man en ik bij elkaar zijn gekomen Deel 1

189745_1883298010902_6174115_n
2010
dsc_8874-3
2016

Vandaag zijn mijn man en ik 7 jaar samen, en daarom leek het mij leuk om met jullie te delen hoe we nou bij elkaar zijn gekomen. Hieronder kun je het eerste deel van ons liefdesverhaal lezen.

 

Ik weet nog goed wat mijn eerste herinnering van jou is. Je was net op vakantie geweest dus je had een lekker tintje en je kwam de PIR kamer (zo heette het kantoor bij ons op het werk toen) binnen lopen in je normale kleding. Iets wat ik eerder niet had gezien want we droegen altijd ons uniform. ‘Zo degene die met hem heeft die heeft wel geluk’ dacht ik toen. Maar bij die gedachte bleef het, want je had inderdaad al een vriendin. Met kerst in datzelfde jaar kreeg ik mijn eerste niet werk gerelateerde sms van jou, wat er precies in stond weet ik niet meer maar het was in ieder geval een berichtje om mij fijne kerstdagen te wensen. ‘Hmm, aardig van hem.’ Maar een beetje vreemd vond ik het eigenlijk wel want zo goed kenden we elkaar niet, maar ach niet iedereen houd mensen op 10 km afstand als ie ze niet zo goed kent zoals ik doe en dus stuurde ik een berichtje terug om je te bedanken en je hetzelfde te wensen.

Dat komende jaar, 2009, kregen wij meer dezelfde diensten en raakten we ook iets meer aan de praat. Nou ja, jij meer met mij want ik dacht in het begin alleen maar:’Wat moet ie toch van me?’. Lekker aardig van me, not! Het is maar goed dat je zo’n kletskous bent en de gesprekken op die manier op gang bleven want anders had ik nu nog steeds ‘all by myself’ geweest. Ik leerde je wat beter kennen, maar viel niet direct als een blok voor je, je was meer als de grote broer die ik altijd wilde hebben. Wie weet dat het daardoor ook makkelijker was om zo goed met je te praten. Langzaam maar zeker werden we closer en nadat je tijdens de pauze vertelde over je dates die je had gehad die week kreeg ik ineens een apart gevoel. Was ik nou serieus jaloers? We liepen weer terug naar onze werkplek en de sfeer was ineens anders. Opeens was ik nerveus om dicht in je buurt te komen, er hing een spanning. Gelukkig duurde dat niet heel lang en kwam ik bij je slapen en andersom. Mijn ouders waren toen op vakantie en ik vond het wel gezellig zo samen. Nee mensen geloof me er is in die weken serieus niks gebeurd, want schijtert dat ik was trok ik een joggingbroek en T-shirt aan tijdens het slapen en ik zorgde er wel voor dat de typisch ongemakkelijke momenten niet konden gebeuren.
Ik heb het heel gezellig gehad die weken; je had toen voor het eerst voor me gekookt, we bleven lekker lang buiten in de tuin kletsen, film kijken, en slapen. Juist, gewoon alleen slapen.
Mijn ouders zouden bijna weer terug komen van vakantie en ik zou daarna mijn familie gaan bezoeken in Italië voor 3 weken. Voor de gein had ik toen gevraagd of je me anders ‘even’ kon komen ophalen van het vliegveld van Brussel. ‘Ja, is goed hoor’ had je gezegd. ‘Huh? Serieus? Heb je dat voor mij over?’ ging er door me heen. Maar ik zei ‘Oh echt?’. Ineens begon ik toch wat meer na te denken of ik je dus niet als meer dan een ‘grote broer’ zag. Heel wat berichtjes zijn er heen en weer gegaan met vriendinnen om hun mening te vragen over de hele situatie. En daar zat ik dan met klamme handjes in de trein onderweg naar het vliegveld. ‘Zal ik het hem zeggen? Of toch niet?’. Ik pakte mijn telefoon uit mijn koffer en begon te typen. ‘Hoi’, ‘nee geen hoi dat is stom’, eum.. ‘Hi’, nee ook niet. Pff nou hup gelijk to the point dan maar. Ik ga toch 3 weken weg, als hij mij ook leuk vind heb ik geluk en moet ik hem 3 weken missen, en als hij me afwijst dan ben ik 3 weken weg en hoef ik hem voorlopig niet onder ogen te komen. OK daar gaat ie. ‘Als ik je iets zeg? Beloof je me dan dat je nog wel komt ophalen in Brussel?’. Stuur. *Pling* ‘Ja hoor wat dan?’. Mijn hart ging als een gek tekeer en ik vroeg me bijna af of andere mensen het niet konden horen. ‘Ik vind je eigenlijk wel leuker dan alleen maar als mijn ‘grote broer’. Stuur. ‘Ho shit, ho shit. Ik heb het echt verstuurd.’ Het zweet brak me uit, en ik kreeg geen reactie. ‘Ja zie je, je hebt het verpest. Way to go! Pff nou dan zit ik lekker 3 weken ver bij je vandaan, doei!’ (in werkelijkheid waren er niet eens 5 minuten voorbij, maar natuurlijk leek het op dat moment een eeuwigheid). *telefoon gaat* ‘Nee, niet bellen!’ Ik neem de telefoon op. ‘Hoi..’, ‘waarom zou ik je niet meer op komen halen van Brussel?’ zei je. ‘Ja weet ik niet? Hoe denk jij erover dan?’ vroeg ik. ‘Ja ik vind jou toch ook wel leuker dan alleen als ‘zusje’. Ik voelde een maar.. ‘Maar..?’ zei ik. ‘Ik moet er eigenlijk nog even over nadenken.’ ‘Oh..’ dacht ik teleurgesteld. Ik kan me niet meer herinneren hoe het gesprek verder ging, maar je wenste mij een fijne vakantie en we hingen op. Met iet wat gemengde gevoelens vervolgde ik mijn reis en besloot het even te laten rusten.

 

Morgen deel 2 van hoe mijn man en ik bij elkaar zijn gekomen.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge