Mini is er! ‘De bevalling’

In mijn vorige blog schreef ik dat ik hoopte dat Mini snel zou komen omdat ik zo nieuwsgierig naar haar was, en wat denk je? Ze meldde zich nog diezelfde nacht!
Weeën

In de nacht van 28 op 29 Juni werd ik wakker om 01:30 met wat kramp in mijn buik, ik dacht er niet te veel bij na en ging naar de wc. Eenmaal op de wc moest ik ook overgeven. Nu was dit al een paar keer eerder gebeurd maar dit voelde anders. Goed, ik ging weer terug in bed liggen, en merkte dat de buikkrampen toch wel erger werden en op dat moment drong het tot me door;’Dit moeten de weeën zijn.’ Vanaf 03:30 begonnen de weeën steeds heftiger en regelmatiger te komen en ik kon mij geen houding meer vinden. Wat was ik blij dat we die nacht op het logeerbed sliepen, deze had een hoofdbord waar ik me aan op kon trekken om de weeën op te vangen.

Om 05:00 vond ik het welletjes en vroeg mijn man de verloskundige te bellen die gelukkig gelijk kwam. Ze vertelde mij dat aangezien dit mijn eerste bevalling was ik niet te veel moest verwachten qua ontsluiting, en dat nam ik mij dan ook voor. ‘Oh ik zal dan vast nog maar 1 of 2 cm ontsluiting hebben’ dacht ik bij mijzelf. Toen ze klaar was met checken vertelde ze mij dat ik al op 6-7 cm zat. ‘Wow!’ Ging er door me heen, ‘dan is het dus bijna zover!’

Omdat ik graag in het ziekenhuis wilde bevallen gingen we onze spullen pakken. Maar met weeën van zolder naar de auto lopen was nog best een uitdaging! En wat als ik de buurt wakker zou maken met m’n gepuf en gesteun?

‘OK ik zit in de auto, ik heb het gered. Nu nog naar het ziekenhuis.’ Gelukkig is het maar een paar minuten rijden en hoefde ik onderweg maar ongeveer 3 weeën op te vangen.

Eenmaal in het ziekenhuis kon ik gaan liggen op bed, maar nog kon ik mijn draai niet vinden. Ook werden de weeën steeds pijnlijker en vond ik het steeds moeilijker worden om ze op te vangen met alleen weg puffen. Waar ik voor de bevalling nog dacht ;’Ja daag ik ga echt niet gillen hoor dan hoort iedereen mij’ maakte op dat moment die gedachte plaats voor ‘Het zal me gestolen worden wie mij hoort, als ik wil gillen dan doe ik dat!’ En yup ik heb gegild, maar schaamde me totaal niet.

In het ziekenhuis hebben ze mijn vliezen gebroken daar dit niet spontaan gebeurde en daar zagen ze dat onze Mini in het vruchtwater had gepoept en dus moest er een hartfilmpje gemaakt worden om te kijken of alles in orde was. Op dit moment werd ik niet goed van de pijn en vroeg om pijnstilling, maar dit kon niet want er moest eerst een hartfilmpje gemaakt worden om te bepalen of ik überhaupt iets mocht. Dit zou een half uur duren. ‘Een half uur?! Even serieus?! Ik wil het nu!’ Dit kon niet zeiden ze mij want het was in verband met de gezondheid van de baby. ‘OK, als het daar aan ligt dan moet ik mij vermannen, mijn kind gaat voor.’ En dus probeerde ik mijn weeën weer weg te puffen.

Pufritme

Mijn man is bij de hele bevalling aanwezig geweest wat ik echt heel fijn vond, het moet voor hem ook echt niet makkelijk geweest zijn om mij in deze toestand te zien en er niets aan te kunnen doen. Ik denk dat ik zijn hand heb fijngeplet, en heb de grepen van het bed nog net niet eraf gerukt (nee ik ben geen Hulk maar die dingen zijn vrij gammel) maar het enige wat er door mij heen ging is dat ik mij moest focussen op mijn puffen. Mijn man pufte mee, wat wel werkte totdat ik buiten adem raakte en we niet meer gelijk liepen, en ik bij mezelf dacht ;’OK stop, je puft uit mijn ritme!’Het irriteerde mij oprecht op dat moment maar ik kon geen woord uitbrengen, heel apart. Niet veel later kwam de arts langs met de mededeling dat het hartfilmpje er goed uitziet en dat ik pijnstilling kon krijgen. Wat was ik blij! Mini was OK, en dit betekende dat de weeën minder zouden worden vanaf nu. Veel minder werden ze niet maar het gaf me wat meer tijd om bij te komen tussen de weeën door.

Hét moment

Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid voordat ik eindelijk mocht persen. Achteraf bleek dit niet heel lang geweest te zijn. Maar ik heb wel meerdere dingen niet bewust meegekregen en pas achteraf gehoord, of ik zag het gebeuren maar dan ging het aan me voorbij. Klein voorbeeld; Voor mijn gevoel was het de hele tijd nacht terwijl het toch echt al rond 06:00 licht wordt.Het mag dan gek klinken maar ik vond dat persen nog een soort van moeilijk 🙈 Je bent zo uitgeput dat je bijna geen kracht meer over hebt, maar dan ineens is ze daar! Wauw ik ben ineens helemaal bij en zie daar mijn kind op mij liggen! Wat een onwerkelijk maar prachtig moment! Het overgeven, de vermoeidheid, de pijn van de weeën het was het allemaal waard. We hebben een prachtige dochter!

Naamonthulling

9 maanden lang stond ons kindje bekend als Mini, en nu kunnen wij haar gewoon bij haar echte naam noemen. Haar naam is: Olivia! Ook hebben wij gekozen voor een tweede naam, en dit is een vernoeming naar onze oma’s namelijk; Hanna.

We genieten volop van ons kleine meisje, en ik kan niet stoppen met naar haar te kijken, ik ben verliefd!

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge