‘Achtbaan van emoties’

 

someecards.com

 

Je hoort genoeg verhalen van vrouwen die echt heksen worden tijdens hun zwangerschap, ineens de vreemdste dingen eisen en hun partner er op uit sturen om ijs te halen, ook al is het midden in de nacht. ‘Nou dat gaat mij niet overkomen hoor’ dacht ik laatst nog. Misschien moet ik daar toch een beetje op terug komen. Nu zal ik niet zeggen dat ik als een tikkende tijdbom rondloop, maar gister, pff. Iedereen heeft wel eens een dag dat je je stoort aan dingen of mensen, maar dit? Wauw.

Het begon in de ochtend.

06:00 de wekker gaat, hup snooze knop ingedrukt. ‘Nog even niet hoor, laat me slapen’ denk ik, en ik draai me lekker om en kruip tegen mijn vriend aan.

06:09 weer de wekker die afgaat. ‘Shhh stil’ hup snooze knop weer ingedrukt. ‘Pff ik heb geen zin om eruit te gaan.’

06:18 opnieuw gaat de wekker. Ja OK nu moet ik er echt uit. Dus hup onder de douche, aankleden snel een mascara’tje op en gaan.

Kom ik beneden, kan ik mijn sleutels niet vinden! ‘Jaa hoor waar liggen die *piep* sleutels nou weer?!’. Altijd als ik binnen kom leg ik ze op een vaste plek maar deze keer dus blijkbaar niet. Op tafel? In mijn andere tas? Nee, ook niet. Het is al laat en ik moet eigenlijk de deur uit, en daar herinnerd mijn vriend me ook nog even aan. ‘Grr ik wil die rotsleutels hebben!’ denk ik. En als mijn vriend nogmaals zegt dat we nu echt de deur uit moeten om de bus te halen, mompel ik wat niet al te lieve woorden gericht aan hem. Iets te hard want hij hoort me, oops. Meteen voel ik mij schuldig want als iemand heel lief voor mij is dan is het mijn vriend wel. (Sorry Schat!)

In de rotkou wachten we op de bus. Gelukkig komt hij al snel, en er is genoeg zit plek, ook best fijn. Nou reis naar het werk verloopt prima, bus,trein en tram sluiten allemaal lekker op elkaar aan.

Eenmaal op het werk moet ik nog echt even opstarten, normaal duurt dat eventjes. Nu hoor ik je al denken: ‘Neem een bakje koffie dan?’ Ik drink geen warme dranken dus nee bedankt. Dan duurt het maar wat langer tot ik op gang kom.

‘Waarom is het zo koud hier?!’. Het gebouw waar wij inzitten heeft zo’n fijn gekoppeld systeem met andere verdiepingen en het is daarom altijd een verrassing of we een dag in de sauna gaan werken of een vriesvak. Vandaag bevond ik mij dus op de set van ‘Frozen’. Goed het is niet anders, dus ik installeer mij achter mijn computer en eet lekker mijn muffin op.

Na een paar uur begint die kou mij toch echt te storen en ik raak geïrriteerd. ‘Genoeg met die kou!’ dus ik doe mijn sjaal om, maar ook dat wil niet bepaald helpen dus ik ga op zoek naar een dekentje. Gevonden! En ik loop terug naar mijn bureau. Zo dat is even wat beter.

Het is bijna lunch tijd tot er ineens een pop up op mijn scherm verschijnt ‘Meeting 13:00-14:00’. ‘Niks meeting’ denk ik. ‘Dat is de tijd dat ik altijd ga lunchen! Ik heb honger!’. Mopperend loop ik richting de kantine om maar even snel een broodje te smeren voor de meeting. Chagrijnig én hongerig zijn is niet de meest goede combinatie voor mij, zeker niet als ik moet opletten.

Goed anderhalf uur verder is de meeting afgelopen, en alles wat ik kan denken is :’Eteeeennnn!’. Ik pak een dienblad en loop naar het buffet, yes! Aardappels, ja ik hou echt van aardappels haha, en ik word spontaan blij. Als ik alles bij elkaar heb gepakt loop ik naar de tafel waar mijn Spaanse collega zit, meteen beginnen de sarcastische grappen, en we moeten lachen om ons zelf. De rest van de lunch hebben we onwijs lopen lachen om ons eigen achterlijke zelfverzonnen scenario’s en dat had ik even nodig na de hele ochtend geïrriteerd en chagrijnig te zijn geweest. Hoewel ik veel later was gaan lunchen hoefde ik nu nog maar anderhalf uur te werken. Kijk dat schiet op.

Mijn dag is voorbij en ik ben blij dat ik lekker naar huis kan.

Op mijn gemak loop ik naar de tram halte en gelukkig komt die er al aan, als enige sta ik vooraan bij de eerste deur en ik wil op de knop drukken om de deur open te doen als er ineens uit het niets een vrouw komt en mij opzij drukt om op de knop te drukken en ze drukt me nog meer opzij. Ik voel me behoorlijk overdonderd en geef haar een blik van ‘Waar ben je mee bezig?’ en ze zegt iets in het Portugees, van wat ik er kon verstaan zei ze ‘Ja er zijn er drie’. Drie wat? Deuren? ‘Het zal me een worst wezen hoeveel er van wat dan ook mogen wezen, hoe durf je mij zo onbeschoft opzij te drukken?!’ En ze glipt voor mijn neus de trap op. Ineens was daar de frustratie weer en wat had ik haar graag een ‘kontje’ (lees:flinke zet) die trap op willen geven. Maar nee zo ben ik niet en het enige wat ik kon uitbrengen was: ‘Nou ja zeg!’ en ik ga zitten terwijl ik de vrouw nog even woest aankijk. ‘Let it go, let it go..’

Eindelijk ben ik thuis, we hebben niet zoveel meer in huis dus mijn vriend en ik gaan even naar de supermarkt om wat te eten te halen. Lekker pasta met spinazie en Boursin, met Tiramisu als toetje, nomnomnom.

Na het eten rij ik naar mijn musical les, maar dit keer helaas niet om mee te doen maar om gedag te zeggen. Ik heb namelijk twee weken geleden besloten, dit na heel lang twijfelen, om te stoppen. Het werd toch te vermoeiend zo met de zwangerschap en met pijn in mijn hart heb ik het opgezegd.

Ik blijf nog zitten voor de repetitie van een scène. Een decor stuk is af en hier word mee geoefend, het ziet er echt gaaf uit en het spel is ook goed! En daar zit ik dan aan de kant met gemengde gevoelens. Aan de ene kant wil ik er dolgraag bij staan, want in mijn hoofd had ik gedacht dat ik wel die zwangere vrouw kon zijn die met 30+ weken op het podium zou staan, maar diep van binnen weet ik dat dat voor mij misschien toch niet helemaal reëel is.

Na de scène zeg ik gedag en iets wat verdrietig loop ik richting mijn auto.

Bij thuiskomst ga ik gelijk lekker in bed liggen, en denk zo nog eens na over mijn dag.

Dat was een dag met heel wat emoties; frustratie, blijheid, boosheid, schuldgevoel, verdriet en teleurstelling. Zullen dit dan die beruchte zwangerschapshormonen zijn of had ik gewoon even een baal dag. Stiekem hoop ik op het laatste en ga lekker slapen met de gedachte dat het bijna weekend is, en dat maakt me weer blij.

You may also like

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge