Wanneer is het juiste moment?

Bron: twentysomethin.nl

 
Wanneer ben je eigenlijk klaar om aan kinderen te ‘beginnen’? Dit heb ik me vaak afgevraagd, en zo ook samen met mijn vriend. Ik denk dat veel mensen zich dit afvragen.

De een vind het belangrijk om eerst carrière gemaakt te hebben, de ander wil eerst graag trouwen en weer een ander vindt het belangrijk om een eigen huis te hebben.

Toen mijn eierstokken meer op samba ballen begonnen te lijken, ging ik mij steeds meer afvragen wat ik zelf nou belangrijk vond om voor elkaar te hebben voordat we zouden gaan proberen om voor een kindje te gaan. Ik besprak het uiteraard met mijn vriend, maar ook met vriendinnen kwam het onderwerp steeds vaker aan bod. ‘Zou jij al kinderen willen?’, Ja mentaal ben ik er klaar voor maar..’ Daar was het al, een maar, niet echt een zeker antwoord dus. Maar wat was die ‘maar’ dan? 

In het begin vond ik het financiële plaatje een groot struikelblok. Verdienen we wel genoeg? Ook als ik part time zou gaan werken? En kunnen we ons kindje dan wel de dingen geven die we willen? En het sparen dan?

Toen kwam de volgende ‘maar’. Oppas. Ja ook al ga ik part time werken, er zullen dagen blijven waarbij je toch echt een oppas nodig zult gaan hebben.                  Pff wat een onzekerheid. En zo werd het idee van kinderen dan toch nog maar even op pauze gezet.

Uiteindelijk begon het idee toch zo te kriebelen dat we er toch nog maar even serieus over gingen nadenken. Wat willen we nog doen voordat er eventueel kinderen zouden komen? Zijn we tevreden met onze situatie?

Hieronder een paar punten die bij ons aan bod zijn gekomen om de keuze te maken.

Reizen

Wat hebben we een mooie reizen gemaakt met z’n tweeën. Zo hebben we Portugal een aantal keer gezien en heeft vriendlief mij voor een weekend(!) meegenomen naar New York toen we een jaar samen waren. Curaçao kunnen we ook van ons lijstje afstrepen, een heerlijke reis met veel zon,zee en strand maar ook supergave activiteiten als een buggy tour en een open jeep tour, waar we nog helemaal zeiknat waren geworden omdat we werden verrast door een regenbui en de jeep open was, maar dit mocht de pret niet drukken,de temperatuur was heerlijk en het had wel wat. Je denkt in de regen verbrand je niet? Nou we hebben het geweten! Thailand: Wat een geweldig land. Vriendelijke mensen, heerlijk weer en genoeg te doen! Overal zag je bordjes staan voor scooterverhuur en dit leek mij ook wel wat. ‘Zullen we er dan samen 1 huren dat jij achterop kunt?’ ‘Echt niet! Ik wil m’n eigen scooter!’, nog nooit had ik scooter gereden en ik maakte meteen m’n eerste rookie mistake, wist ik veel dat je moest mee leunen in de bochten? Ik belande dus vol in de berm en ging steeds verder het veld in! Gelukkig liep het goed af en heb ik daarna m’n lesje wel goed geleerd. Mee leunen in de bochten, check. (Hierna ben ik keurig op de wegen gebleven hoor haha). De TukTuk’s! Geweldig vond ik die, af en toe vroeg je je af of je wel levend op je eindbestemming zou komen maar ach een beetje spanning.. Tempels, massages, eten en drinken wanneer we zin hadden, ja echt zalig! Dit hebben we het jaar erop nog eens lichtjes over gedaan. Ik heb m’n vriend laten zien waar in Sardinië ik ben opgegroeid, hij heeft de familie ontmoet en we hebben in Cagliari (hoofdstad) ook het een en ander gezien samen, wat ik zelf ook nog niet had gezien. Zo kan ik nog wel uren doorgaan, maar het is dus wel duidelijk dat we genoeg van de wereld hebben gezien voor op het moment. Willen we dan helemaal geen grote reizen meer maken? Natuurlijk wel, zo staat een roadtrip door Amerika nog op ons lijstje, maar dat kunnen we eventueel ook nog doen als mini wat groter is.

Vast contract

Bestaan die nog? Ja ja gelukkig wel, wij zijn blij dat we mogen zeggen er 1 te hebben.

Uiteraard is het niet gezegd dat alles hier van af moet hangen maar het is toch best een geruststelling om een contract voor onbepaalde tijd te hebben in plaats van dat je je moet afvragen of je weer dat nieuwe jaarcontract zult bemachtigen. Want laten we eerlijk zijn, het lijkt tegenwoordig wel bijna op de ‘Hungergames’ hoe we moeten jagen op zo’n vaste aanstelling.

Huren/Kopen

Zelf hebben we 4 jaar gehuurd, en dit was prima voor ons voor die periode. Zo zijn we begonnen in een prachtig nieuwbouw appartement, om er na een paar jaar achter te komen dat we toch liever een eengezinswoning met een tuin wilden hebben. Dus hup alle spullen in de verhuiswagen; een lange rit was het niet, want we hadden onze nieuwe woning gevonden op nog geen 5 minuten rijden van ons appartement. Toen ontzettend genoten van die woning die we zo graag wilden hebben, maar ja zo’n vrije sector woning is toch best prijzig en de huur stijgt ieder jaar en niet zo zuinig ook. Dus uiteindelijk maar een gesprek met de Hypotheker aangegaan en zo kwamen we tot de conclusie dat het voordeliger zou zijn om te gaan kopen. En zo zijn we sinds vorig jaar Juni de trotse eigenaren van ons eigen huis.

Oppas

Wie wil er nu niet op zo’n klein en schattig hummeltje passen?Uiteraard word je vaak aangeboden door vrienden of familie dat ze willen oppassen, maar persoonlijk vind ik niet dat je daar bij voorbaat van uit kunt gaan. Wij als koppel maken de keuze om aan kinderen te ‘beginnen’, dus is het onze verantwoordelijkheid. Nu hebben we geluk dat er inderdaad familie is die wil helpen, maar er zullen misschien ook wel dagen zijn dat we onze mini naar de opvang moeten brengen, en dat moet dan natuurlijk ook wel uitgezocht worden van te voren. Wij hebben wisseldiensten dus zal het iedere week weer anders zijn, en misschien ook wel wat gepuzzel hier en daar, maar dit zal wel loslopen.

Natuurlijk blijft het een spannende en soms ook wel moeilijke keuze om te bepalen of je wel alles op een rijtje hebt, maar wanneer heb je nu werkelijk alles op een rijtje? Nooit.. Je kunt altijd wel een of andere reden verzinnen om het uit te stellen, maar als je de basis voor elkaar hebt denk ik dat het ook een kwestie is van de sprong te wagen. 

Dus daar gaan we, op naar het grote avontuur van het ouderschap!

Volg je mij al op Bloglovin’?

You may also like

7 reacties

    1. Dankjewel! Inmiddels ben ik alweer op de helft van mijn zwangerschap 😊 Je zou zo’n blog inderdaad meer verwachten voor dat het zover is maar aangezien het toch best een veel voorkomend onderwerp is leek het mij alsnog leuk om mijn/onze kijk erop te delen van wat er bij ons een rol heeft gespeeld voor we de stap waagden.

  1. Ik kwam destijds ook tot de conclusie dat er eigenlijk altijd wel redenen zijn om te wachten met het ouderschap. Wij zijn er op gegeven moment dus ook maar ingesprongen en nooit spijt van gehad 🙂

  2. Helemaal mee eens, je moet gewoon de sprong wagen zegmaar want anders blijven er redenen komen om het uit te stellen 🙂 Wij zijn inmiddels al weer bijna 1,5 jaar trotse ouders van een zoontje en nooit spijt gehad ondanks dat we toen erg twijfelden of we er al ‘aan toe’ waren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge